"Όταν ο Χένρι Βαν πέρασε στην αντίπερα όχθη,"
"συνειδητοποίησε ότι ήταν εντελώς απίθανο η επόμενη στάση του να είναι ο παράδεισος."
"Οπότε, με φιλοσοφικό τρόπο, έπρεπε να παρουσίασει τον εαυτό του..."
"στο μέρος όπου αμέτρητα άτομα του είπαν πως θα κατέληγε."
Τι κάνετε, κύριε Βαν Κλιφ;
Καλησπέρα εξοχότατε. Πολύ ευγενικό που με δεχτήκατε.
- Τίποτα. Παρακαλώ καθίστε. - Ευχαριστώ.
Ελπίζω να με συγχωρέσετε, αλλά είμαστε τόσο απασχολημένοι εδώ. Πραγματικά.
Μερικές φορές φαίνεται σαν όλος ο κόσμος να έρχεται στην κόλαση.
Ειλικρινά, δεν είχα την ευκαιρία να εξοικειωθώ με την υπόθεσή σας.
- Πότε συνέβη, κε Βαν Κλιφ; - Την Τρίτη.
Για να είμαι ακριβής, πέθανα στις 9:36 το βράδυ.
- Να υποθέσω δεν υποφέρατε πολύ; - Όχι, όχι!
Ούτε κατά διάνοια. Τέλειωσα το δείπνο μου.
- Ήταν καλό, ελπίζω. - Εξαιρετικό! Εξαιρετικό!
Έφαγα ό,τι ο γιατρός μου είχε απαγορεύσει και στη συνέχεια...
Λοιπόν, για να μην μακρηγορώ,
ας πούμε ότι... αποκοιμήθηκα χωρίς να το καταλάβω;
Και όταν ξύπνησα, ήταν γύρω μου όλοι οι συγγενείς, μιλούσαν χαμηλόφωνα,
κι έλεγαν ό,τι πιο ευγενικό για μένα.
Τότε κατάλαβα ότι είχα πεθάνει.
Υπολογίζω ότι η κηδεία σας ήταν ικανοποιητική;
Λοιπόν, υπήρχε πολύ κλάμα, οπότε πιστεύω ότι όλοι πέρασαν καλά.
Θα ήταν μια ιδανική κηδεία αν η κυρία Κούπερ-Κούπερ, φίλη της οικογένειας,
δεν είχε προσφερθεί να τραγουδήσει "Το Τέλος μιας Τέλειας Μέρας".
Βλέπετε, σ' όλη μου τη ζωή είχα καταφέρει ν' αποφεύγω την υψίφωνο κα Κούπερ-Κούπερ,
- κι αυτό αναμφίβολα, ήταν η εκδίκησή της. - Κύριε Βαν Κλιφ,
διακρίνω ότι έχετε ευαίσθητο, καλλιεργημένο αυτί.
- Σας ευχαριστώ. - Οπότε να σας προειδοποιήσω.
Η μουσική εδώ κάτω είναι κάθε άλλο παρά ευχάριστη.
Μπετόβεν, Μπαχ, Μότσαρτ, τα ακούς μόνο...
Επάνω.
Ναι, το ξέρω.
Δεν θα είναι εύκολο να μην ακούσω τους παλιούς μετρ και πάλι.
Κι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι εκεί, που θα ήθελα να δω.
Ιδιαίτερα μία.
Μία πολύ αγαπημένη.
- Αλλά δεν έχω την ευκαιρία. - Έχετε δοκιμάσει;
Όχι, Εξοχότατε. Δεν έχω αυταπάτες. Ξέρω τη ζωή που έζησα.
Ξέρω πού ανήκω. Θα ήθελα να το ξεπεράσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Πολύ καλά.
Εφόσον ανταποκρίνεστε στις απαιτήσεις μας, θα χαρούμε να σας φιλοξενήσουμε.
Θα είχατε την καλοσύνη να αναφέρετε κάποιο έγκλημα που έχετε διαπράξει;
Έγκλημα; Έγκλημα;
Φοβάμαι ότι δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο.
Αλλά μπορώ με ασφάλεια να πω ότι η ζωή μου ήταν ένα συνεχές πλημμέλημα.
Αγαπητέ κύριε Βαν Κλιφ, το διαβατήριο για την κόλαση δεν εκδίδεται με γενικότητες.
Όχι, θα πρέπει να περιμένετε μέχρι να βρω χρόνο να μελετήσω το ιστορικό σας.
Άκου να σου πω, πρέπει να δω τον Εξοχότατο και κανένας γραφιάς δεν θα με σταματήσει.
- Σας ζητώ συγνώμη, Εξοχότατε - Μια στιγμή.
Είμαι η Έντνα Κρεγκ.
Ναι, έχω το ιστορικό σας. Θα ληφθεί μέριμνα για εσάς σε πολύ λίγο.
- Πραγματικά, δεν νομίζω ότι ανήκω εδώ. - Σε λίγο, κυρία...
Μην με παρεξηγείτε. Πιστεύω ότι είναι γοητευτικά εδώ, έτσι δεν είναι;
Χένρι Βαν Κλιφ!
Ξέρετε την Έντνα Κρεγκ;
Συγνώμη, κυρία. Φοβάμαι πως δεν σας θυμάμαι.
Χένρι. Σκέψου το παρελθόν. Πριν πολλά-πολλά χρόνια.
Το πλακόστρωτο σπίτι, στη γωνία στην παλιά Γουόλντορφ.
Στο πάρτι του Μάρμαντουκ Χάρισον.
Ήμασταν όλοι ντυμένοι σαν παιδιά.
Κι εσύ ήρθες ως μικρός Λόρδος Φοντλερόι. (Παιδική νουβέλα του 1885)
Κι εσένα σ' έφεραν μέσα σε παιδικό καροτσάκι.
Η Μικρή Κωνσταντινούπολη.
Χένρι!
Κανένα κορίτσι στη Νέα Υόρκη δεν περπάτησε σε πιο όμορφα πόδια απ' τα δικά σου.
Η Μικρή Κωνσταντινούπολη.
Λοιπόν Χένρι, ακόμα περπατάω.
Και στα ίδια ακριβώς πόδια.
Και είμαι βέβαιος ότι εξακολουθούν να είναι τόσο όμορφα.
Λοιπόν Χένρι, θα το κρίνεις εσύ αυτό.
Αυτά τα πράγματα είναι καλύτερα να μένουν στη μνήμη.
Αλλά πρέπει να ομολογήσω, αρχίζετε να με ενδιαφέρετε, κε Βαν Κλιφ.
Σκέφτομαι να διαθέσω το χρόνο μου για ν' ακούσω την ιστορία σας.
- Σας ευχαριστώ, Εξοχότατε. - Παρακαλώ, καθίστε.
Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να σας πω την ιστορία της ζωής μου,
είναι να σας πω για τις γυναίκες στη ζωή μου.
Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε με την πρώτη γυναίκα.
Τη μητέρα μου.
Μια αξιαγάπητη κυρία, αλλά προκατειλημμένη.
Σκέφτόταν ότι ήμουν υπέροχος.
Ήταν η πρώτη γυναίκα που ξεγέλασα ποτέ.
Μετά, ήταν η γιαγιά μου. Ήταν εξίσου προκατειλημμένη, όπως η μητέρα μου.
Πώς είναι η μικρή αγάπη μου; Άσε με να τον κρατήσω.
- Όχι, σε παρακαλώ. Άστον να ξεκουραστεί. - Ζηλεύεις, Μπέρθα.
Δεν το αντέχω πλέον. Θα μιλήσω με τον Ράντολφ γι' αυτό.
Ναι, στον Ράντολφ. Πρώτα μου παίρνεις τον γιο μου,
και τώρα θες να με αποξενώσεις από τον εγγονό μου.
Εγώ ήμουν ακόμα με τις πάνες κι οι γυναίκες μάχονταν για μένα.
Τι τρόπος για να ξεκινήσει ένας άνδρας το δρόμο της ζωής.
Δεν ήμουν ούτε καν δύο ετών και μπλέχτηκα σε τρίγωνο.
Στο σπίτι, μπροστά στην οικογένειά μου,
ήμουν ο μόνος άνδρας στη ζωή της νταντάς μου .
Ήμουν το γλυκουλίνι της, το γούτσου-γούτσου της.
Αλλά μόλις φτάσαμε στο πάρκο...
- Γεια σου, Μπεντίλια. - Για δες, ο Πάτρικ αυτοπροσώπως!
Σκάσε παλιόπαιδο.
Μην απορείτε γιατί έγινα κυνικός.
Το επόμενο μάθημα μου ήρθε από τη μικρή Μαίρη.
Γεια σου, Μαίρη.
Μην μου μιλάς, Χένρι Βαν Κλιφ.
Είσαι κακό παιδί και η μαμά μου λέει να μην μιλάω σε κακά παιδιά.
- Στοίχημα δεν ξέρεις τι έχει το κουτάκι. - Και δεν μ' ενδιαφέρει, Χένρι Βαν Κλιφ.
- Τότε δεν θα σου πω ότι είναι σκαθάρι. - Σκαθάρι;
- Σ' αρέσει; - Και σε ποιον δεν αρέσουν τα σκαθάρια;
- Δικό σου. - Ευχαριστώ. Ευχαριστώ, Χένρι.
Αναρωτιέμαι αν πρέπει να το πάρω.
- Αν δεν το θέλεις... - Δεν το εννοούσα έτσι. Απλά αναρωτιόμουν.
- Μην ανησυχείς. Έχω κι άλλο. - Κι άλλο σκαθάρι;
Είναι όμορφο. Φαίνεται μάλλον μοναχικό όμως. Ξέρεις τι σκέφτομαι;
- Ότι θέλει να είναι μαζί με το δικό μου. - Εννοείς ότι θέλεις κι αυτό;
Χένρι Βαν Κλιφ, νομίζεις ότι είμαι τέτοιο κορίτσι,
που θα έπαιρνα το τελευταίο σκαθάρι ενός αγοριού;
Κανένα πρόβλημα. Μπορείς να το πάρεις.
Ευχαριστώ, Χένρι. Τώρα αν θέλεις, μπορείς να περπατήσεις μαζί μου ως τη γωνία.
Από τη στιγμή εκείνη, ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο για μένα.
Αν θες να κερδίσεις ένα κορίτσι, θα πρέπει να έχεις πολλά σκαθάρια.
Μεγάλωνα με ταχείς ρυθμούς, όπως και η Νέα Υόρκη.
Ναι, η Νέα Υόρκη γινόταν κοσμοπολίτικη,
και κανένα νοικοκυριό δεν θεωρούνταν εντός μόδας χωρίς Γαλλίδα καμαριέρα.
Οπότε μια μέρα, μία άμαξα της 5ης Λεωφόρου σταμάτησε μπροστά από το σπίτι μας,
και βγήκε από την άμαξα και μπήκε στη ζωή μου, η μαντμαζέλ.
- Η κα Βαν Κλιφ θα είναι εδώ σύντομα. - Μερσί.
- Αυτός είναι ο Βαν Κλιφ. - Ο μεσιέ! Υπέροχα, υπέροχα!
Αυτός είναι ο πατέρας του κου Βαν Κλιφ. Ζει κι αυτός εδώ.
Παππού! Γλυκός, πολύ γλυκός!
Και ποιο είναι αυτό το λατρευτό μικρό αγόρι;
Αυτός είναι ο νεαρός κύριος. Δεν είναι τόσο λατρευτός.
- Κακό αγόρι; - Όχι καλό.
- Καλημέρα. - Μπονζούρ, μαντάμ.
Τι κάνετε, μαντμαζέλ; Το όνομά σας είναι...
- Υβέτ Μπλανσάρ. - Υβέτ Μπλανσάρ.
Το πρακτορείο μου είπε ότι μόλις έφτασες, από τη Γαλλία,
- και αναζητείς εργασία. - Ουί, μαντάμ.
- Έχεις συστάσεις; - Ουί, μαντάμ.
- Μπορώ να τις δω παρακαλώ; - Φυσικά.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Είναι στα γαλλικά.
Ουί, μαντάμ. Αλλά, πιστέψτε με, όλες οι συστάσεις εξαιρετικές.
Εδώ, η τελευταία εργοδότης μου, η βαρόνη Λαλότ,
μου εύχεται να έχω μεγάλη επιτυχία στις ΗΠΑ ώστε να μην θέλω να γυρίσω στη Γαλλία.
Οι Γάλλοι έχουν τόσο ευρωπαϊκό τρόπο να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους!
Και εδώ, σύσταση από τον δούκα Ντε Πολινιάκ.
Θεωρεί τα 2 χρόνια που πέρασα στο σπίτι του τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής του.
Ακούγεται όπως ένας δούκας!
Και οι μισθοί σου;
Ίσως, στην αρχή, 20 δολάρια το μήνα να δώσετε, ικανοποιητικά;
Είκοσι δολάρια το μήνα;
Ξέρεις, δεν έδωσα ποτέ παραπάνω από 14 δολάρια το μήνα για προσωπική καμαριέρα.
Μακάρι να μπορούσα να δικαιολογήσω τη διαφορά. Άσε να δω.
Μητέρα;
Έλα εδώ, γλυκέ μου.
- Μαντμαζέλ, από 'δω το αγόρι μου. - Μπονζούρ, μον πετί.
- Γεια σας. - Σπουδάζει γαλλικά.
Μαντμαζέλ, ρωτήστε τον κάτι στα γαλλικά. Αλλά όχι κάτι πολύ δύσκολο.
Ουί. Δουλέψατε σήμερα, αγαπητέ μου;
Αυτό είναι που φοβόμουν. Τώρα να είσαι ωραίο παιδί και πήγαινε.
Έχω μια ιδέα που θέλω να συζητήσω με την μαντμαζέλ.
Λαμπρό παιδί, αλλά έχει μείνει λίγο πίσω στα Γαλλικά και μόλις μου ήρθε...
Μαντάμ! Θα ήταν χαρά μου να μιλάω μόνο στα γαλλικά στον γιο σας.
Όλο το λεξιλόγιό μου, θα το μάθω στο μωρό σας.
Με μένα εδώ, σ' ένα μήνα, σας διαβεβαιώ κυρία ότι δεν θα αναγνωρίζετε τον γιο σας.
Και μόνο για 20 δολάρια.
Φυσικά είναι έξι δολάρια περισσότερο από ότι έχω πληρώσει ποτέ, αλλά ας το δοκιμάσω.
Μερσί μαντάμ.
- Αντίο, μαντάμ. - Αντίο, μαντμαζέλ.
Ουί;
Δεν θα δουλέψεις εδώ, στο λέω να το ξέρεις.
Ποιο είναι το πρόβλημα; Μήπως κάνω το μικρό αγόρι θυμωμένο;
Για να σου πω, είναι η τελευταία φορά που κάποιος με αποκαλεί μικρό αγόρι.
Συγνώμη αν σε πλήγωσα, αλλά η μαμά...
Ναι, η μαμά. Αυτό είναι το πρόβλημα. Η μαμά και ο μπαμπάς και ο παππούς και η γιαγιά.
Συνωμοτούν για να με κρατήσουν σε κοντά παντελονάκια.
Νομίζουν ότι τους ανήκω ψυχή τε και σώματι.
Καταλαβαίνω. Η αντίληψή μου για τους νεαρούς άνδρες είναι τέλεια.
Η ψυχή σας είναι μεγαλύτερη από το παντελόνι σας.
Χρειάζεται έναν πολύ θερμό φίλο να την συμπονεί.
Εγώ θα είμαι, ουί;
Στοίχημα ότι δεν μπορείς να μαντέψεις τι έχω στην τσέπη μου.
Όχι, δεν ξέρω, αλλά είμαι σίγουρη είναι κάτι πολύ κακό, ουί;
- Ορίστε. - Καπνίζετε μεγάλο μαύρο πούρο;
Σίγουρα θα το καπνίσω. Κάποια απ' τις επόμενες μέρες.
Τώρα έχουμε μεταξύ μας ένα πολύ κακό μυστικό, ουί;
Αυτό δεν είναι τίποτα.
Θα σου πω κάτι που θα ταράξει την 5η Λεωφόρο απ' τα θεμέλιά της.
- Ετοιμάζομαι να παντρευτώ. - Εσείς; Να παντρευτείτε;
Πρέπει, δυστυχώς.
Αυτό είναι πολύ πιο κακό από το πούρο. Πότε έγινε η καταστροφή;
Όλα συνέβησαν πολύ ξαφνικά.
Υπάρχει ένα κορίτσι μετά τη γωνία.
- Λοιπόν, καταλαβαίνεις. - Μα δεν ξέρω. Πείτε μου.
Λοιπόν, ήμασταν στο πάρκο και άρχισε να βρέχει.
- Ουί. - Μπήκαμε στο φυλάκιο ενός αστυνομικού.
- Και ο αστυνομικός; - Δεν ήταν εκεί.
Λοιπόν, κάπως, πριν το καταλάβω, τρελάθηκα. Δεν ξέρω τι με έπιασε!
- Την πήρα στην αγκαλιά μου, και μετά... - Και μετά;
Την φίλησα.
Βεβαίως και αναλαμβάνω τις ευθύνες μου.
Συγνώμη που ρωτώ,
καθώς ίσως ακουστεί παιδιάστικο σ' έναν καλλιεργημένο νεαρό άνδρα,
αλλά μήπως εξετάσατε ποτέ την ιδέα να μην παντρευτείτε το κορίτσι;
Μην το συζητάς. Θα καταστραφώ κοινωνικά. Δεν θα μπορέσω ποτέ να πάω στο Χάρβαρντ.
Όταν ο πατέρας μου φίλησε την μητέρα, ήξερε τι έκανε.
Κι αυτός ήξερε ότι κι αυτή το ήξερε.
Ακούστε, αγαπητέ μου.
Την εποχή του μπαμπά σου, ο μπαμπάς φίλησε τη μαμά και μετά παντρεύτηκαν.
Αλλά τώρα έχουμε 1887, η εποχή του ποδηλάτου. Η γραφομηχανή είναι εδώ.
Σύντομα όλοι θα μιλούν από το τηλέφωνο.
Και ο κόσμος έχει άλλη ιδέα για την αξία του φιλιού.
Ό,τι ήταν κακό χθες, είναι πολύ καλή διασκέδαση σήμερα.
Υπάρχει ένα θαυμάσιο ρητό στη Γαλλία:
Les baisers sont comme des bonbons, qu'on mange parce qu'ils sont bons.
Που σημαίνει, "Το φιλί είναι σαν καραμέλα. Τρως καραμέλα μόνο για την ωραία γεύση,"
"κι αυτός είναι ικανός λόγος για να τρως καραμέλες."
- Εννοείς,φιλάω κάποια μια φορά... - 10 φορές, 20 φορές. Και καμία υποχρέωση.
Μου λες την αλήθεια ή θες να κρατήσεις τη δουλειά σου;
Ορκίζομαι, μα τα έξτρα έξι δολάρια που πήρα από την μαντάμ.
Θεέ μου, ζω σε υπέροχη εποχή!
Ουί. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για το κοριτσάκι.
Την ξέχασα ήδη αυτήν.
Φαντάζομαι ότι είμαι πολύ μπλαζέ.
- Άκου, Γαλλιδούλα. - Τι, φίλε μου;
Αν είναι έτσι τα πράγματα το 1887, τι λες να γίνει το 1888;
Θα το κάνουμε λοιπόν αυτό το θέμα του πρώτου μαθήματος γαλλικών. Αντίο, κύριε.
- Μητέρα; - Ναι, μωρό μου.
Αυτή η κοπέλα αξίζει τα επιπλέον έξι δολάρια.
Το καμάρι όλων των Βαν Κλιφ ήταν ο ξάδελφός μου ο Άλμπερτ .
Ήταν η εκπλήρωση του ονείρου κάθε γονέα.
Πάντα ο καλύτερος στη τάξη του, ποτέ δεν πέταξε πέτρα σε παράθυρο,
ούτε έβαλε ποτέ ποντίκι για να προκαλέσει φασαρία στον δασκάλο.
Τ' αυτιά του ήταν πάντα καθαρά.
Αυτό, νομίζω, δίνει μια γενική ιδέα του Άλμπερτ.
Και δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρωί των 15ων γενεθλίων μου.
Τα δώρα με περίμεναν στο σαλόνι,
αλλά ξαφνικά ο πατέρας κατέβηκε τις σκάλες αναστατωμένος και με κομμένη την ανάσα.
- Φόγκντελ! Φόγκντελ! - Μάλιστα, κύριε Βαν Κλιφ;
Πες στον Ρόμπινσον να φέρει αμέσως τον Δρ Μάκιντος.
Να του πει ότι ο Χένρι είναι άρρωστος.
- Μάλιστα, κύριε. - Το καημένο το μωρό μου!
Το παιδί φέρεται τόσο παράξενα, Ράντολφ! Ράντολφ!
Έλα, Μπέρθα. Μπέρθα; Πρέπει να μείνουμε ψύχραιμοι.
Ράντολφ, μιλάει όλη την ώρα σαν να είναι σε παραλήρημα.
Και τι λέει τότε;
Δεν ξέρω, Ράντολφ. Μιλά γαλλικά, τίποτα άλλο εκτός από γαλλικά.
- Γαλλικά; - Ράντολφ!
Το αγόρι μας, σε παραλήρημα μιλώντας ξένη γλώσσα!
Μπέρθα, είναι κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Πρέπει να τα κάνουμε όλα μεθοδικά.
Η επόμενη κίνηση είναι να μάθουμε τι λέει το παιδί.
- Φόγκντελ! - Μάλιστα, κύριε.
Πες στην μαντμαζέλ να έρθει στο δωμάτιο του Χένρι αμέσως.
Πολύ καλά, κύριε.
Μόνο να με άφηνε ο παππούς να του τρίψω λίγο σκόρδο στο στήθος του!
Μακριά με το σκόρδο σου. Το αγόρι είναι ήδη άρρωστο.
Ράντολφ, το άκουσες αυτό; Το ακούσατε, παππού;
- Δεν είμαι κουφός. - Το παιδί έχει δηλητηριαστεί, αυτό είναι.
Ράντολφ, τι θα κάνουμε; Τι θα κάνουμε;
Υπάρχει μόνο ένα που πρέπει να κάνουμε. Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας.
Αλλά αυτό δεν θα βοηθήσει το φτωχό δηλητηριασμένο παιδί.
Αν ήταν στο χέρι μου, ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Ένα μεγάλο ποτήρι κρύο νερό στο πρόσωπο του παιδιού,
και νομίζω ότι θα ξεκινήσει πάλι τα αγγλικά.
- Βάρβαρε! Μην το κάνεις! - Σας παρακαλώ. Θα πάθει πνευμονία.
- Δεν πρέπει. - Θα μπορούσε να...
- Μαντμαζέλ! - Οι μαντάμ με ζητήσατε;
- Ναι, μαντμαζέλ. Ο μικρός μας Χένρι. - Είναι άρρωστος;
Ναι, μαντμαζέλ.
Με συγχωρείτε, μαντάμ. Επιστρέφω αμέσως.
Ουί, μαντάμ;
Μαντμαζέλ, λέει κάτι στα γαλλικά. Βοηθήστε μας να μάθουμε τι θέλει.
Ουί, μαντάμ.
- Κοιτάξτε, χαμογελάει. - Ταξιδεύει πολύ, πολύ μακριά.
- Δείχνει να είναι σ' έναν άλλο κόσμο. - Κοιτάζει την μαντμαζέλ.
- Αναρωτιέμαι τι της βρίσκει. - Ναι, κι εγώ.
Είμαι πολύ άρρωστος.
Το στομάχι μου πονάει πάρα πολύ.
- Είναι σαφής; - Βγάζει κανένα νόημα;
Λοιπόν, τα γαλλικά του είναι απολύτως τέλεια.
- Τι όμορφη γραμματική! - Μαντμαζέλ.
Προς το παρόν δεν ανησυχούμε για τα γλωσσικά επιτεύγματά του.
Ράντολφ, μην γίνεσαι σκληρός.
Συγνώμη που έχασα την ψυχραιμία μου αλλά η περίσταση είναι δύσκολη.
Αν μας έλεγες τι λέει, θα μπορούσε να μας βοηθήσει.
Πρέπει να είναι μεταδοτική ασθένεια.
Γιε μου, έλα έξω μαζί μου μια στιγμή.
- Καλημέρα! - Καλημέρα.
Τι συμβαίνει;
Λοιπόν γιε μου, ακόμα δεν κατάλαβες τι έγινε με το παιδί;
Πατέρα, δε θα τολμούσα να κάνω διάγνωση. Δεν είμαι άνθρωπος της ιατρικής.
- Ράντολφ, πόσο χρονών είσαι; - Τι περίεργη ερώτηση, πατέρα! Είμαι 43.
Νομίζω τότε ότι είσαι σίγουρα αρκετά μεγάλος για να σου πω τα δεδομένα της ζωής.
- Που το πας, πατέρα; - Μην κοιτάς με γουρλωμένα μάτια.
Μου ραγίζει την καρδιά αλλά πρέπει να συντρίψω τις παιδιάστικες αυταπάτες σου.
Ράντολφ γιε μου, δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Και το παιδί σου...
Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνεις τι τρέχει μαζί του;
- Φύγε από εδώ. - Τι τρέχει, Μπέρθα;
- Ράντολφ, κάλεσε την αστυνομία αμέσως. - Ναι, κάλεσε την αστυνομία.
Ησυχία! Μην ανακατεύετε την αστυνομία.
Μπέρθα, μητέρα, μακάρι κάποιος να μου εξηγούσε περί τίνος πρόκειται.
Πιστέψτε με μεσιέ, η αναταραχή είναι υπερβολική.
- Πώς τολμάς και μιλάς; - Δε ντρέπεσαι καθόλου;
- Σας παρακαλώ, παππού. - Μην τον αποκαλείς παππού!
- Πως τολμάς; - Σκάστε!
Εντάξει, αποκάλεσέ με παππού.
Ευχαριστώ μεσιέ, ευχαριστώ πολύ μεσιέ, είστε πολύ ευγενικός.
Ναι, είμαι πολύ ευγενικός, αλλά καλύτερα να πας να μαζέψεις τα πράγματά σου.
Κι αν δεν έχεις φύγει από το σπίτι εντός ολίγου, θα έρθω κάτω να σε βοηθήσω.
- Εύχομαι να έρθετε, παππού. - Ντροπή! Τι ντροπή!
Φύγε από το σπίτι! Πήγαινε!
Μια παλιά γαλλική παροιμία λέει,
"Αν σε διώχνουν από το σπίτι, καλύτερα να παραιτηθείς." Αντίο.
Θα το εκτιμούσα και πάλι αν κάποιος μου έλεγε τι σχέση έχει αυτό με τον Χένρι.
Ευτυχώς θείε Ράντολφ, όντας η Γαλλία από τα αγαπημένα μου θέματα,
κατανόησα την απίστευτη συνομιλία μεταξύ του Χένρι και της μαντμαζέλ.
- Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω... - Εντάξει. Εντάξει.
Ο Χένρι ήπιε ένα ποτήρι κρασί. Όλοι το ξέρουμε πλέον.
Ο Χένρι; Οινόφλυγας;
Απ' ότι άκουσα, περίπου στις δέκα χθες το βράδυ,
ο Χένρι και η ξενόγλωσση νεαρά γυναίκα το έσκασαν από το σπίτι.
Πριν γίνει αυτό, ο Χένρι πήρε κάποια ρούχα του πατέρα του,
καθώς και 20 δολάρια που ο θείος Ράντολφ είχε αμελήσει ν' αφήσει στην τσέπη του.
- Φαντάσου να πήγαν στο "Ντελμόνικο". - Πέρασαν καλά;
- Ήπιαν σαμπάνια. - Το μωράκι μας έπινε σαμπάνια.
- Σ' ευχαριστώ, Άλμπερτ. - Δεν τέλειωσα, παππού.
Φαίνεται, απ' ότι κατάλαβα,
ότι η κα Άστερμπρουκ, που καθόταν σε διπλανό τραπέζι,
εξαγριώθηκε με την ιδέα του Χένρι να ρίξει ένα νόμισμα στο ντεκολτέ της,
και έπειτα διαμαρτυρήθηκε στο μαγαζί, διότι δεν βγήκε σοκολάτα από μέσα.
Η κα Άστερμπρουκ! Πώς θα την αντικρίσω πάλι;
- Τι ντροπή! - Θα του μάθω καλά το μάθημά του!
Ναι, αυτό του αξίζει, που πετάει νομίσματα από 'δω κι από 'κει.
Και ξέροντας τις Άστερμπρουκ, σας το λέω, δεν πρόκειται να το ξαναδούμε το νόμισμα!
Πήρα την απόφασή μου. Θα χειροδικήσω σ' αυτό το αγόρι και πολύ μάλιστα.
- Ράντολφ, μην τον πληγώσεις. Όχι, μη! - Όχι, όχι, όχι, Ράντολφ.
Είναι τόσο μικρός!
- Υποθέτω δεν θα γιορταστούν τα γενέθλια. - Φοβάμαι πως όχι.
Θα χρησιμοποιήσω τότε αυτόν τον χρόνο ευεργετικά, οπότε σας λέω αντίο.
Αντίο, Άλμπερτ. Είσαι πραγματικό καμάρι για την οικογένεια.
Ευχαριστώ, παππού.
Ήταν Κυριακή πρωί, η ημέρα των 26ων γενεθλίων μου.
Το αγόρι μου!
Τουλάχιστον η κακομοίρα η γιαγιά, ας αναπαυτεί η ψυχή της εν ειρήνη,
γλίτωσε για να μην δει μέρα σαν κι αυτή.
Ράντολφ. Ράντολφ, πού μπορεί να είναι; Πού μπορεί να είναι;
Έλα, έλα. Θα ήθελα να σε παρηγορήσω, αλλά το μόνο που θα πω είναι, ψυχραιμία.
Ράντολφ, σε ποιον έμοιασε;
Δεν ξέρω, Μπέρθα. Εγώ ποτέ δεν έπαιξα στη ζωή.
Ποτέ δεν έμπλεξα με κορίτσι μέχρι εσένα.
Ράντολφ, το αποκαλείς εμπλοκή;
- Εννοώ, να εμπλακεί η καρδιά μου. - Ενεπλάκησαν οι καρδιές μεταξύ τους.
Πίστεψέ με Μπέρθα, ποτέ δεν ήξερα πώς μοιάζει μια κοπέλα των μιούζικαλ.
Τι μπορεί ν' αντλήσει από την συντροφιά τους;
Για μένα, είναι πλάσματα από άλλον πλανήτη.
Σε ποιον έμοιασε; Κανείς στην οικογένειά μας δεν είναι μουσικόφιλος.
Μέχρι και σήμερα, δεν ξέρω κατά που πέφτει η είσοδος για τη σκηνή σ' ένα θέατρο.
Είναι πάντα στο πίσω μέρος, στο σοκάκι.
Έχει ταμπέλα πάνω απ' την πόρτα, "Είσοδος Σκηνής". Δε γίνεται να μην το βρεις.
Μα δεν ενδιαφέρομαι, πατέρα. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα.
Μα σε ποιον έμοιασε το παιδί; Σε ποιον;
Ο πατέρας έχτισε την εταιρεία εισαγωγής από το τίποτα. Όταν σταμάτησε, συνέχισα.
Θα το παραδεχτείς, μόλις έφυγα απ' το Χάρβαρντ, κέρδισα κάθε δολάριο που ξόδεψα.
Τότε γιατί του δίνεις χρήματα χωρίς να τα κερδίσει;
Πρέπει να προασπίσω τ' όνομα της οικογένειας.
Μ' εσένα όμως; Εσύ του δίνεις εκατοντάδες δολάρια.
- Αν σου ζητήσω εγώ θα μου δώσεις; - Όχι.
- Μα σ' αυτόν δίνεις. Γιατί; Γιατί; Γιατί; - Επειδή τον συμπαθώ.
Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν με συμπαθείς;
Γιε μου, σ' αγαπώ. Τώρα σκάσε κι άσε με στην ησυχία μου.
Καλημέρα.
- Καλημέρα, θεία Μπέρθα. - Καλημέρα, Άλμπερτ.
- Καλημέρα, παππού. - Καλημέρα, Άλμπερτ.
- Καλημέρα, θείε Ράντολφ. - Καλημέρα, Άλμπερτ.
Μόλις ήρθα για να φέρω λίγες θύμησες γενεθλίων στον Χένρι.
Έγινε κάτι; Δεν είναι εδώ;
Έντεκα το πρωί Κυριακής.
Αν ξέρω καλά τον ξάδελφό μου τον Χένρι, πιθανώς να είναι ακόμα στην εκκλησία.
Το εννοούσα χιουμοριστικά.
Άλμπερτ, παλεύω επιτυχώς κατά της ουρικής αρθρίτιδας,
διεξάγω καταπληκτική μάχη με το συκώτι, και κρατάω καλά ενάντια στο άσθμα.
Αλλά αμφιβάλλω αν έχω αρκετή δύναμη για να επιβιώσω απ' τα αστεία σου.
Είσαι επιτυχημένος δικηγόρος. Μείνε σ' αυτό. Σ' αγαπώ, Άλμπερτ.
Ήταν γλυκό εκ μέρους σου να έρθεις. Ελπίζω να είναι εδώ απόψε για να σ' ευχαριστήσει.
Κι εγώ το ελπίζω,
αλλιώς θα βρεθώ σε δυσάρεστη θέση απέναντι στα μελλοντικά πεθερικά.
Θέλουμε πολύ να γνωρίσουμε την αρραβωνιαστικιά σου.
- Πώς της φάνηκε η Νέα Υόρκη; - Ναι, την απολαμβάνει;
Είναι εδώ δύο ημέρες μόνο, άρα οι εντυπώσεις είναι ακαταμάχητες.
Την πήγα στο ενυδρείο, ανεβήκαμε με ασανσέρ στο κτίριο "Φλατάιρον", και...
φυσικά καταλήξαμε στον τάφο του Γκραντ.
Φυσικά.
Και οι γονείς της;
Πώς φαίνεται στον μεγαλοχασάπη από το Κάνσας η Νέα Υόρκη;
Πατέρα, σε παρακαλώ!
Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον πεθερό μου,
που είναι από τους μεγαλύτερους συσκευαστές κρέατος της εποχής μας.
Ναι, πατέρα Βαν Κλιφ.
Δεν καταλαβαίνετε ότι το βοδινό που τρώμε έρχεται από τα βουστάσια του κου Στρέιμπλ;
Μήπως περιλαμβάνεται και η μπριζόλα που πολέμησα μαζί της χθες το βράδυ;
Παππού, μάλλον δεν καταλαβαίνετε την σπουδαιότητα του κου Στρέιμπλ.
Δημιούργησε το πιο διάσημο χαρακτήρα στη διαφήμιση, την Μέιμπλ την αγελάδα.
- Έχεις δει σε πινακίδες. - Η μεγάλη ευτυχισμένη αγελάδα;
Χαμογελάει πάνω απ' το φράχτη και λέει με μεγάλα γράμματα... Πώς πάει;
"Για τον κόσμο είμαι η Μέιμπλ, και θα με βρείτε σε κάθε ταμπέλα."
"Συσκευάστηκα από τον Η.Φ. Στρέιμπλ και στο τραπέζι σας είμαι τρέλα."
Καμιά αγελάδα στα λογικά δεν θα έλεγε κάτι τέτοιο.
Μάλλον ο κος Στρέιμπλ το είπε.
Παππού, σας ικετεύω.
Η οικογένεια καταλαβαίνει το χιούμορ σας, αλλά είναι τυπικό χιούμορ Νέας Υόρκης.
Μ' άλλα λόγια, δεν είναι για χωριάτες.
Συγνώμη, κύριε. Ο κος Χένρι μόλις επέστρεψε. Πήγε κατευθείαν επάνω.
Θεία Μπέρθα, όταν δεις τον Χένρι, πες του ότι ως Βαν Κλιφ έχω δικαίωμα ν' απαιτήσω,
να κρατήσει τη σκιά του σκανδάλου μακριά απ' το όνομά μας;
Βλέπεις, τα μελλοντικά πεθερικά μου είναι πρωτοπόρα άτομα και...
"Συσκευάστηκα από τον Η.Φ. Στρέιμπλ και στο τραπέζι σας είμαι τρέλα."
Θεέ και Κύριε!
- Αντίο, θεία Μπέρθα. - Αντίο, Άλμπερτ.
- Αυτή τη φορά ήμουν στιβαρός. - Μπράβο Ράντολφ, τι έγινε;
Ζήτησε 100 δολάρια, αλλά του είπα ότι έχω μόνο 50.
- Ράντολφ. - Κι όχι αμέσως.
Για πρώτη φορά στα 27 χρόνια γάμου, νοιώθω ότι πρέπει να σε κριτικάρω.
Τι ήθελες να κάνω; Να δείρω έναν 26χρονο;
Όχι, αλλά τουλάχιστον ανέμενα ένα λεκτικό συνετισμό.
- Είσαι εντάξει, αγόρι μου; - Ναι, μητέρα.
Χρόνια πολλά για την ημέρα.
Μητέρα, συγνώμη αν σε έκανα δυστυχισμένη.
Ο παππούς και ο πατέρας σου ανησύχησαν του θανατά για σένα.
Δεν σκέφτεσαι καθόλου την οικογένειά σου.
Το μόνο που σκέφτεσαι είναι αυτό που αποκαλείς διασκέδαση.
Μητέρα, χτες έλειψα γιατί είχα μπελάδες.
Δεν πρέπει να μιλάς έτσι!
Μη φοβάσαι, δεν έκανα κάτι. Δεν μπορούσα. Δεν μπορούσα να την βγάλω από το μυαλό.
Γιε μου, μ' ανησυχείς. Είσαι καλά;
Μητέρα, όταν είδες τον πατέρα πρώτη φορά, αισθάνθηκες κάτι ξεκάθαρο μέσα σου;
Αισθάνθηκες το ρεύμα να σε διαπερνά απ' την κορφή ως τα πόδια,
ένας τυφώνας να σε πετά στο έδαφος,
αλλά ν' αναπηδάς μετά και να πετάς πάνω στις κορυφές των δέντρων;
Ρεύμα; Τυφώνας;
Ο Θεός να με συγχωρέσει. Ποτέ δεν ένιωσα έτσι.
Χένρι, που έμοιασες; Όχι από μένα.
Και σίγουρα ο πατέρας σου δεν είχε ποτέ ρεύμα.
Μητέρα, αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι γνώρισα μια κοπέλα χθες.
- Ελπίζω να προέρχεται από καλή οικογένεια. - Δεν ξέρω.
Και ειλικρινά, δεν με νοιάζει.
Μητέρα, όταν κάποιος βλέπει ένα υπέροχο τριαντάφυλλο...
Ένα είναι σίγουρο, προέρχεται από καλή τριανταφυλλιά.
Μητέρα, ακόμα κι αν ο πατέρας της κοπέλας αποδειχθεί λαπάς, δεν θα με νοιάζει.
Πώς την λένε; Πού μένει;
Μακάρι να ήξερα.
Δεν είναι κάποια κοπέλα των μιούζικαλ;
Όχι, μητέρα! Είναι ένα εντελώς διαφορετικό είδος μουσικής.
Δεν είναι χούτσι-κούτσι, δεν είναι καν-καν.
Είναι σαν βαλς από τον Στράους, σαν μενουέτο του Μότσαρτ.
Χένρι, πού έμοιασες;
Σ' εσένα, μητέρα.
Τώρα, θέλω να είσαι ακριβής.
Όταν ήμουν μικρό παιδί, ήθελες να πιστεύω στα παραμύθια.
Και τώρα που κάτι τέτοιο συνέβη...
Θυμάσαι την ιστορία που ένας νέος, νομίζω ήταν βοσκός,
- που περπατούσε στο δάσος... - Ήσουν στην εξοχή δηλαδή.
Όχι, μητέρα. Συνέβη ακριβώς στο Μπρόντγουεϊ.
Ξαφνικά ο νέος άνδρας είδε ένα μεγάλο κάστρο,
και γυρμένη έξω από το παράθυρο ήταν η πιο όμορφη πριγκίπισσα!
Τίποτα δεν τον σταματούσε. Ανέβηκε το στηθαίο του κάστρου...
Χένρι! Δεν μπήκες κρυφά στο Γουόλντορφ και πάλι;
Μητέρα γλυκιά μου, ας ξεχάσουμε το παραμύθι.
Κοίτα, ήρθε η ώρα να μεγαλώσεις. Ήρθα εδώ για να σε επιπλήξω και θα το κάνω.
Κοίτα τον ξάδερφό σου τον Άλμπερτ.
Όχι πολύ μεγαλύτερος από σένα και ήδη είναι εταιρικός δικηγόρος,
αρραβωνιασμένος με μια όμορφη κοπέλα γνωστής οικογένειας.
Χένρι, ίσως ακούγεται σοβαρό, αλλά πρέπει να συμμαζευτείς και να ηρεμήσεις.
Μητέρα, δεν νομίζω ότι θα βρω ποτέ αυτό το κορίτσι, αλλά αν το βρω,
όλοι οι μπελάδες σου θα τελειώσουν.
Αν δεν θέλει να παίζω, ούτε που θα ξαναδώ τα χαρτιά.
Θα μένω σπίτι κάθε βράδυ.
Μητέρα, ίσως να πάω και για δουλειά.
Χένρι, αυτό είναι υπέροχο!
Δεν ξέρω το κορίτσι,
αλλά το γεγονός ότι επιθυμείς να συμμαζευτείς με κάνει τόσο ευτυχισμένη.
Για πρώτη φορά αρχίζεις ν' ακούγεσαι σαν τον πατέρα σου.
Μητέρα, δεν ξέρω πού είναι αυτό το κορίτσι, οπότε μην περιμένεις και πολλά.
Έλα τώρα, άκου τη μητέρα σου.
Μην ανησυχείς γι' αυτή τη κοπέλα. Κι άλλη κοπέλα θα παρουσιαστεί.
- Θα ψάξω κι εγώ, πώς σου φαίνεται; - Μια χαρά. Μια χαρά, μητέρα.
Κι όταν θα σου βρω κορίτσι, θα είναι η Δις Σωστή. Και ξέρεις πού θα τη βρω;
Στο σπίτι του κου και της κας Σωστού.
Χένρι, με κάνεις τόσο ευτυχισμένη!
Μητέρα, έκανα βόλτες επί ώρες για να ξεχάσω αυτό το κορίτσι.
- Παιδί μου, μην ανησυχείς. - Λοιπόν, ήταν πολύ ακριβό.
Η άμαξα είναι ακόμα μπροστά και περιμένει,
και ο αμαξάς ήταν τόσο καλός ώστε του υποσχέθηκα...
Ξέρω!
Η καρδιά σου είναι πάντα μεγαλύτερη απ' το πορτοφόλι του πατέρα σου.
Κοίτα κάτω από το μαξιλάρι σου. Έβαλα κάτι εκεί χθες το βράδυ.
Μητέρα!
Μερικές φορές αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν δεν με κακομάθαινες.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Είναι εξαιρετική περίπτωση. Πρέπει να είστε υπερήφανοι.
Ναι, νομίζω ότι έχουμε έναν πολύ καλό γιο.
- Και άκουσα ότι η οικογένεια Στρέιμπλ... - Είναι ότι το καλύτερο για το παιδί μας.
Υπέροχα!
Ο κύριος και η κυρία Στρέιμπλ και η δεσποινίς Στρέιμπλ.
Καλησπέρα, παππού, θεία Μπέρθα, θείε Ράντολφ. Αγαπητή, αγαπητή οικογένεια.
Είναι χαρά και την τιμή μου να παρουσιάσω τον κύριο και την κυρία Η.Φ. Στρέιμπλ.
Και τελευταία αλλά όχι έσχατη, λοιπόν...
Εδώ είναι.
- Τι κάνετε, κυρία; - Τι κάνετε;
Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο πολύ ανυπομονούσα να σας γνωρίσουμε.
Όλη η ζωή μου, ήθελα να δω τις ανοιχτές πεδιάδες.
Αν ο Μωάμεθ δεν μπορεί να πάει στο βουνό, το βουνό πρέπει να έρθει στον Μωάμεθ.
Καλώς ήρθατε, κα Στρέιμπλ.
- Είμαστε πολύ περήφανοι για το Κάνσας. - Φυσικά!
Κι εσείς, κύριε Στρέιμπλ. Καλώς ήρθατε στην οικογένειά μας.
Κε Βαν Κλιφ. Εμείς από τη Δύση δεν μιλάμε πολύ,
αλλά όταν λέμε κάτι το εννοούμε. Ευχαριστώ.
Εγώ ευχαριστώ, που έχω την ευκαιρία να γνωρίσω τον άνθρωπο που τρέφει το έθνος.
Ελπίζω αυτή να είναι η αρχή μιας μακράς φιλίας.
Είθε να τσιμεντωθείτε τόσο πολύ στις καρδιές μας, όπως κάνετε στα στομάχια μας.
Και, παππού,
- από 'δω είναι η Μάρθα. - Άρα, αυτή είναι η Μάρθα, ε;
- Λοιπόν, Μάρθα! - Μάλιστα, κύριε Βαν Κλιφ;
- Παππού. - Μάλιστα, παππού.
Αν ήμουν περίπου 50 χρόνια νεότερος,
θα σ' έπαιρνα μακριά από αυτόν τον... υπέροχο νεαρό άνδρα που θα παντρευτείς,
και θα γίνει υπέροχος σύζυγος.
Φίλησε τον παππού σου.
- Λοιπόν, βλέπω ότι ο όχλος συγκεντρώθηκε. - Μάλιστα κύριε.
- Φόγκντελ, είναι... - Αυτός είναι ο κος Στρέιμπλ.
Κι αυτή η πλουμιστή καστανιά που είναι δίπλα στον παππού;
- Αυτή είναι η κα Στρέιμπλ. - Και πού είναι το τυχερό κορίτσι;
Δίπλα στην θεία σας την Μινέτα, με πλάτη προς εμάς.
Να την που γυρίζει τώρα.
Γοητευτική νεαρή κοπέλα, αν μπορώ το πω.
Φόγκντελ, δεν νομίζω ότι μπορώ να μείνω στο πάρτι. Φέρε καπέλο και παλτό.
- Μα, κύριε... - Το καπέλο και το παλτό μου!
- Χένρι, εδώ είσαι. Χρόνια πολλά. - Ευχαριστώ.
Ήρθε η ώρα να γνωρίσεις τους Στρέιμπλ.
- Πού πηγαίνεις; - Έξω.
Σε παρακαλώ, μείνει και φέρ' σου σαν Βαν Κλιφ, έστω μία φορά.
Οι Στρέιμπλ ξέρουν για τα γενέθλια και θέλουν να σε χαιρετίσουν.
- Μάρθα. Μάρθα; - Ναι, Άλμπερτ;
Θέλω να γνωρίσεις τον Χένρι Βαν Κλιφ.
Είναι ο ξάδελφος του οποίου τα γενέθλια γιορτάζουμε σήμερα.
Χρόνια πολλά, κε Βαν Κλιφ.
- Ξάδελφε Χένρι. - Ξάδελφε Χένρι.
- Σ' ευχαριστώ, ξαδέλφη Μάρθα. - Λοιπόν, αυτή είναι Χένρι.
Έκανα το καθήκον μου να φέρω νέο αίμα στην οικογένεια. Σειρά σου τώρα.
Μάλλον είναι απίθανο.
Ανοησίες! Το μόνο που χρειάζεται είναι να γνωρίσεις το σωστό κορίτσι.
Είναι δύσκολο, Άλμπερτ. Φοβάμαι πως δεν είχα ποτέ την τύχη σου.
Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Είμαι τυχερός.
Λοιπόν, πάμε μέσα; Πατέρα Στρέιμπλ! Πατέρα Στρέιμπλ!
Μην φοβάσαι.
Έπρεπε να του το είχα πει. Αυτό είναι το σωστό.
- Θα παραμείνει μυστικό μας. Το υπόσχομαι. - Ευχαριστώ.
Ναι, είχαμε ένα μυστικό. Το πιο αθώο μυστικό που είχα ποτέ.
Συνέβη το Σάββατο το πρωί, στο πολυκατάστημα Γουάναμέικερ.
Γεια σου, μητέρα; Είμαι στο κομμωτήριο.
Κάνω ακόμα τα μαλλιά μου.
Ναι; Ναι.
Μια στιγμή να τους ρωτήσω πόση ώρα θα διαρκέσει.
Ήταν μια κοπέλα που έλεγε ψέματα στην μητέρα της.
Φυσικά, αυτή η κοπέλα μ' ενδιέφερε αμέσως.
Λένε ότι θα διαρκέσει περίπου 15 λεπτά ακόμα.
Θα επιστρέψω το πολύ σε μισή ώρα.
Μην ανησυχείς, μητέρα. Αντίο.
Γιατί αυτός ο άγγελος έλεγε ψέματα στην μητέρα της;
Έπρεπε να το μάθω, οπότε την ακολούθησα.
Αλλά ακόμα κι αν δεν είχε πει ψέματα στην μητέρα της,
θα την ακολουθούσα έτσι κι αλλιώς.
- Να σας βοηθήσω, δεσποινίς; - Ευχαριστώ.
Θα ήθελα να δω...
- Δεν υπάρχουν γυναίκες υπάλληλοι; - Δυστυχώς όχι,
αλλά ίσως να αισθανθείτε λίγο πιο άνετα,
αν σας πω ότι συνήθως επιλέγομαι απ' τη διοίκηση για να χειριστώ...
τις πιο ευαίσθητες καταστάσεις.
Μάλιστα με αποκαλούν η μικρή μητέρα των βιβλιοφάγων.
Λοιπόν, είναι...
- Ίσως καλύτερα να έρθω άλλη στιγμή. - Παρακαλώ, δεσποινίς.
Ο εργοδότης μου παρακολουθεί.
Και αν με δει να χάνω πελάτη, μπορεί να μου κοστίσει τη δουλειά μου.
Συγνώμη πάρα πολύ. Φυσικά δεν θα ήθελα να σας στερήσω τους πόρους σας.
Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ!
- Σας ευχαριστώ ξανά και ξανά. - Λοιπόν, ο τίτλος του βιβλίου είναι...
Ναι;
Το είδα στη γωνία της βιτρίνας,
μεταξύ του "Να έχω και να κρατώ" και του "Όταν η Ιπποτοκρατία ήταν σε άνθηση".
"Πως να Κάνετε τον Άντρα σας Ευτυχισμένο" ΔΡ ΜΠΛΟΣΟΜ ΦΡΑΝΚΛΙΝ
Ορίστε λοιπόν.
Μάλλον θα πρέπει να ζητήσω συγνώμη. Θα έπρεπε να σας αποκαλέσω κυρία.
Όχι, εξακολουθώ να είμαι δεσποινίς.
- Αλλά όχι για πολύ, υποθέτω. - Απολύτως σωστά. Πόσο έχει το βιβλίο;
Μετά χαράς να σας το χρεώσουμε αν μου δώσετε τ' όνομα σας και τη διεύθυνση.
Σας ευχαριστώ, αλλά προτιμώ να πληρώσω. Πόσο;
- Είναι πολύ ακριβό. - Κανένα πρόβλημα.
Αυτό είναι εις βάρος των συμφερόντων του κου Μπρεντάνο,
αλλά εφόσον είμαι, τρόπος του λέγειν, ο φιλολογικός εξομολογητής σας,
πρέπει να είμαι ειλικρινής μαζί σας.
Μην το αγοράσετε. Δεν το χρειάζεστε. Θα σας πω κάτι πολύ πιο κατάλληλο.
- Αφήστε τη φωλιά σας και πετάξτε μαζί μου. - Μα ίσως πρέπει ν' αγοράσω και το βιβλίο.
Δεν το έχουμε σε απόθεμα, αλλά λατρεύω να συζητήσουμε την ιδέα, και αν θέλετε...
Φοβάμαι ότι δεν έχω πολύ χρόνο, οπότε σας παρακαλώ,
θα μου πείτε πόσο κάνει το "Πώς να κάνετε τον άντρα σας ευτυχισμένο";
Κοιτάξτε την! Δρ Μπλόσομ Φράκλιν.
Πώς να ξέρει μία τέτοια γυναίκα πώς να κάνει το σύζυγό της ευτυχισμένο;
Σίγουρα δεν θέλετε να μάθετε τίποτα από αυτήν!
- Είστε τόσο γοητευτική, νέα και όμορφη. - Ορίστε; Δεν πρέπει να τα λέτε αυτά.
Βλέπετε δεσποινίς, όταν πουλάς λογοτεχνία γίνεσαι ποιητής,
και συγχωρήστε με αν χρησιμοποιώ ποιητική αδεία μια στο τόσο.
Προτιμώ να μην το συζητήσω περαιτέρω. Αν δεν σας πειράζει, θέλω να πάρω το βιβλίο.
Φυσικά με πειράζει. Τώρα, φανταστείτε ότι είμαι αυτός που θα παντρευτείτε.
- Δεν θα μπορούσα να φανταστώ κάτι τέτοιο. - Μα τι έχω; Είμαι τόσο άθλιος;
Σας παρακαλώ, απλά ήρθα εδώ για ν' αγοράσω ένα βιβλίο. Τίποτα άλλο.
Κατανοώ, αλλά για χάρη της συζήτησης, ας πούμε ότι εμείς παντρευόμαστε.
Δεν θέλω κανέναν να σας πει πώς να με κάνετε ευτυχισμένο.
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να μου δώσετε είναι αυτό που είστε, αξιολάτρευτη!
- Απλά θέλω να πάρω το βιβλίο. - Πεισματάρα, ε;
- Τι; - Συγνώμη για την ποιητική αδεία μου.
Αν δεν αλλάξετε τη στάση σας, θα πρέπει να παραπονεθώ στον εργοδότη σας.
Δεν εργάζομαι εδώ. Δεν είμαι πωλητής βιβλίων.
Σας είδα μια φορά και σας ακολούθησα.
Αν μπαίνατε σε εστιατόριο, θα ήμουν ο σερβιτόρος.
Αν μπαίνατε σε φλεγόμενο κτίριο, θα ήμουν ο πυροσβέστης.
Αν μπαίνατε σε ασανσέρ θα το σταματούσα ανάμεσα στους ορόφους,
και θα περνούσαμε το υπόλοιπο τη ζωή μας εκεί.
Παρακαλώ συγχωρήστε με αλλά δε γίνεται να φύγετε έτσι από τη ζωή μου!
Η συμπεριφορά σας είναι εξωφρενική. Ήταν τρελή!
- Επιμένω να με αφήσετε. - Ποτέ.
Ενοχλητικός ο κύριος, δεσποινίς; Αν είναι, απλά πείτε το. Θα το φροντίσω εγώ.
Είμαι ενοχλητικός; Πείτε στον αστυνομικό.
Όχι, ο κύριος μόλις μου έλεγε αντίο.
- Αντίο. - Αντίο.
Αυτό ήταν το τρομερό μυστικό μας.
Τρομερά συγνώμη, Άλμπερτ.
Δεν φαίνεται να συνειδητοποιείς ποια τραγουδάει.
Ξέρω, η νεαρή κυρία Κούπερ-Κούπερ.
Άμα ήταν απλά μία συγγενής δεν θα ήταν τόσο ντροπιαστικό.
Μα ο κος Κούπερ-Κούπερ είναι από τους πιο σημαντικούς πελάτες σου. Δεν το ξέχασα.
Αλλά τι να κάνω; Έπρεπε να φτερνιστώ.
Μα το έκανες στη μέση της άριάς της. Και πέντε φορές.
Επειδή έπρεπε να φτερνιστώ 5 φορές.
Άλμπερτ, ας υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή πρέπει να φτερνιστώ.
Τότε, να φτερνιστείς, φυσικά.
Μην ανησυχείς. Ούτως ή άλλως σε παίρνω για το καλύτερο και το χειρότερο.
- Πιστεύεις ότι θα φτερνιστείς και πάλι; - Δεν ξέρω, δεν μπορώ να το εγγυηθώ.
Ας μην το ρισκάρουμε λοιπόν.
Γιατί δεν πας στη βιβλιοθήκη να ξεκουραστείς; Δες πώς θα πάνε τα πράγματα.
Βολέψου εκεί. Διάβασε ένα βιβλίο. Καλύτερα να επιστρέψω για το ανκόρ.
Ναι, γλυκέ μου.
- Ξάδελφε Χένρι. - Ναι, ξαδέλφη Μάρθα.
- Μην κάνεις ποτέ ξανά κάτι τέτοιο. - Αυτό ήρθες να μου πεις;
Νομίζω ότι είναι εξωφρενικό. Ούτε καν σε ξέρω.
Ούτε ο Άλμπερτ, ο αρραβωνιαστικός μου δεν τόλμησε να το κάνει.
- Να σε φιλήσει; - Φυσικά και με φίλησε. Γιατί όχι;
Ούτως ή άλλως, είμαστε αρραβωνιασμένοι. Αλλά ποτέ δεν με φίλησε έτσι.
Πώς δηλαδή;
Σε μισώ! Σε μισώ!
Δεν ξέρω καν γιατί είμαι στο ίδιο δωμάτιο με σένα.
Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με. Δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι;
- Απλοί φίλοι; - Ποτέ.
Κοίτα, θα γίνουμε συγγενείς, σωστά;
Θα βλεπόμαστε μεταξύ μας.
- Πώς θα γίνει; - Υποθέτω δε γίνεται.
Αν συναντιόμαστε, δεν θα μιλάμε για προσω- πικά πράγματα, για σένα και για μένα.
Ας μιλάμε για κάτι ουδέτερο.
- Επί παραδείγματι, για τον Άλμπερτ. - Γιατί όχι;
Με την ευκαιρία, αγαπάς τον Άλμπερτ;
- Θα τον παντρευτώ, δεν το αγαπώ; - Τον αγαπάς;
- Ναι, τον αγαπώ. - Όχι, δεν τον αγαπάς.
Δεν μπορείς. Δεν έχεις το βιβλίο.
- Ποιο βιβλίο; - Πώς να Κάνετε το Άντρα σας Ευτυχισμένο.
Ίσως να σ' ενδιαφέρει να μάθεις ότι πήγα και το αγόρασα.
Λέει πώς να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο, τον οποίο δεν τον αγαπάς;
Κοίτα εδώ, ξάδελφε Χένρι. Ο Άλμπερτ είναι καλός άνθρωπος. Ναι, είναι!
Είναι καλός και έχει ακεραιότητα.
- Και διακατέχεται από υψηλά ιδανικά. - Τον αγαπάς;
Θα γίνω μια πολύ καλή σύζυγος.
Τουλάχιστον θα προσπαθήσω για το καλύτερο.
Δε θα υπάρξει στιγμή της ζωής του που θα μετανιώσει που με παντρεύτηκε.
Αν μου κάνεις άλλη μία ερώτηση, θα φύγω από το δωμάτιο και δε θα επιστρέψω ποτέ ξανά.
Ποτέ!
Ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω.
Ένας άγγελος, όπως εσύ και ο Άλμπερτ. Δεν έχει λογική.
Γιατί θέλεις να τον παντρευτείς;
Ξέρεις, πάντα ήθελα να ζήσω στη Νέα Υόρκη.
Δεν θέλω να πω κάτι εναντίον του Κάνσας, αλλά η ζωή στο κτήμα του πατέρα μου...
Μην με παρεξηγήσεις, έχουμε όλες τις σύγχρονες πολυτέλειες κι ανέσεις, αλλά...
Δεν ξέρεις τον πατέρα και την μητέρα.
- Μόλις τους γνώρισα! - Δεν νομίζεις ότι είναι γλυκύτατοι;
- Ναι. Πολύ γλυκύτατοι. - Ναι, είναι.
Αλλά δεν είναι πολύ εύκολο να ζεις μαζί τους.
Την περισσότερη ώρα δεν μιλούν μεταξύ τους,
και όταν ένας νεαρός άνδρας, και υπήρχαν κάποιοι πολύ καλοί...
Είμαι σίγουρος γι' αυτό!
Αν κάποιος μου ζητούσε το χέρι μου και η μητέρα μου έλεγε ναι,
ο πατέρας μου θα έλεγε όχι.
Και όταν ο πατέρας μου έλεγε ναι, η μητέρα μου έλεγε όχι.
Ο Άλμπερτ ήρθε στην σπάνια στιγμή που μιλούσαν μεταξύ τους,
κι αν δεν είχα πει ναι...
Ποιος ξέρει πότε οι γονείς μου θα μιλούσαν πάλι μεταξύ τους;
Ίσως να περνούσα το υπόλοιπο της ζωής μου στο Κάνσας.
Μην με παρεξηγήσεις, αγαπώ το Κάνσας.
Απλά δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να ζήσω εκεί.
Πέρα από αυτό,
δεν ήθελα να είμαι γεροντοκόρη.
Όχι στο Κάνσας!
Θα ζήσεις στη Νέα Υόρκη και δεν χρειάζεται να παντρευτείς τον Άλμπερτ.
Δεν καταλαβαίνω τι λες.
Καταλαβαίνεις. Θα παντρευτείς, αλλά όχι τον Άλμπερτ.
Και δεν θ' αλλάξεις το κέντημα του ονόματος στην προίκα σου.
- Θα παντρευτείς εμένα. - Δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
Πώς να σε παντρευτώ;
- Δεν είμαστε αρραβωνιασμένοι. - Μάρθα, μ' αγαπάς;
- Ίσα που σε ξέρω. - Δεν χρειάζεται να ξέρεις όταν αγαπάς.
Η αγάπη δεν θέλει προετοιμασία. Είτε αγαπάς είτε όχι.
Είσαι τρελός. Δεν ξέρεις τι λες. Μάλλον τα έχεις χάσει!
Μ' αγαπάς ή όχι;
Να πάρεις την αρραβωνιαστικιά του ξαδέλφου σου είναι σκάνδαλο.
Μ' αγαπάς;
Ναι.
- Γιατί μπήκες στη ζωή μου; - Για να σε κάνω ευτυχισμένη.
Για να σε κρατήσω στα χέρια μου για πάντα.
Ποτέ δεν θα μπορέσω να δω τον πατέρα μου στο πρόσωπο ή να γυρίσω στο Κάνσας.
Δεν είναι υπέροχο αυτό;
Μακάρι να πέθαινα.
Κοίτα, ας φύγουμε από 'δω.
- Να παντρευτούμε απόψε, αμέσως! - Εννοείς να κλεφτούμε;
- Αυτό εννοώ. - Πού; Ποτέ δεν έκανα κάτι τέτοιο.
Αισθάνομαι τόσο ανήμπορη. Δεν είναι του χαρακτήρα μου. Μακάρι να πέθαινα!
Όταν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα το έσκασαν, δεν πήγαν να αποχαιρετίσουν.
Όταν ο Λέανδρος κολύμπησε τον Ελλήσποντο δεν πήρε βαλίτσα μαζί του.
Όταν ο Τριστάνος ερωτεύτηκε, τραγουδούσε επί τρεισήμισι ώρες,
κι εγώ το μόνο που ζητώ είναι να μπεις σε άμαξα και να πάμε στον πρώτο ειρηνοδίκη.
Τι περιμένουμε λοιπόν;
- Τι συνέβη; - Έφυγαν με άμαξα. Θα παντρευτούν.
- Να παντρευτούν;! - Να παντρευτούν;!
- Ράντολφ, σε ποιον έμοιασε; - Έλα, έλα, Μπέρθα. Μείνε ψύχραιμη.
Κύριε, είμαι ακόμα πολύ ζαλισμένος για να εκφραστώ με σαφήνεια, αλλά σας διαβεβαιώ,
αλλά τα συναισθήματα της οικογένειας μας, σας συνοδεύουν.
Αν γινόταν στο σπίτι μας,
ο σύζυγός μου θα πήδαγε στο άλογο και θα τους έπιανε με λάσο.
Μην μου λες εμένα τι θα κάνω.
Αλλά σίγουρα θα κάνω αυτό, θα την αποκληρώσω.
Δεν θα ξαναδεί δεκάρα τσακιστή από μένα.
Ήρθαμε από το Κάνσας ως ευτυχισμένη οικογένεια.
Τέλος πάντων, οικογένεια.
- Αγαπάμε την Μάρθα μας. - Να μην αναφέρεις τ' όνομά της ξανά!
Και να επιστρέψει γονατιστή, θα βρει την πόρτα κλειστή.
Και μην την ανοίξεις!
Παρακαλώ, αγαπητή οικογένεια,
ευχαριστώ για την προσπάθεια να με παρηγορήσετε στο πένθος μου,
αλλά νοιώθω ότι υπάρχουν άλλοι που χρειά- ζονται περισσότερο παρηγοριά απ' ότι εγώ.
Θείε Ράντολφ και θεία Μπέρθα,
θα πρέπει να ξεχάσετε όσο περνούν τα χρόνια ότι είστε οι γονείς του ενόχου.
Κι εσείς, κύριε και κυρία Στρέιμπλ,
λίγα μπορώ να πω για να σας στηρίξω.
Και σ' εσάς, κυρία Κούπερ-Κούπερ,
προσφέρω τη βαθύτερη συγνώμη μας για την ατυχή διακοπή της όμορφης άριάς σας.
Θα ήθελα να συνεχίσω αλλά, ο πόνος είναι πολύ μεγάλος.
Φόγκντελ.
- Ξέρεις πού πάνε; - Όχι, κύριε.
Φόγκντελ, είμαστε μαζί 30 χρόνια. Δεν μου έχεις ψέματα ποτέ.
- Πες μου τώρα, ξέρεις πού πηγαίνουν; - Μάλιστα, κύριε.
- Πάρε καπέλο και παλτό. - Πολύ καλά, κύριε.
Και βρε άμαξα και να του πεις ότι θα πάμε αστραπή.
- Πολύ καλά, κύριε. - Πρέπει να έχουν μήνα του μέλιτος!
- Έτσι δεν είναι; - Έτσι πιστεύω.
Γρήγορα, γρήγορα, γρήγορα!
"Συσκευάστηκε από τον Η.Φ. Στρέιμπλ,"
"αλλά σερβίρεται στο τραπέζι του Άλμπερτ,"
"αλλά ο Χένρι άλλαξε την ετικέτα!"
Αυτό θα πει ποίηση!
Στα επόμενα δέκα χρόνια, τα παλιά σπίτια κατεδαφίστηκαν.
Νέα σπίτια ξεφύτρωσαν όλο και ψηλότερα.
Η Νέα Υόρκη άλλαζε εντελώς,
αλλά ο γάμος μας διήρκεσε όπως ακριβώς το διώροφο γκρι πέτρινο σπίτι μας.
- Καλημέρα, Φόγκντελ. - Καλημέρα, κύριε.
- Είσαι καινούργιος εσύ; - Ναι.
- Πόσο καιρό είσαι εδώ; - Ένα έτος, κύριε.
Ναι, ναι, ναι, ναι, ναι.
- Ήσυχα, Τζάκι. - Καλημέρα, μπαμπά.
Το ξέρεις πως δεν πρέπει να παίζεις με τη μπάλα μέχρι η μητέρα να σηκωθεί.
- Συγνώμη, μπαμπά. - Στο έχω πει πολλές φορές.
Και πάντα λυπάμαι, μπαμπά.
Μπαμπά, στοίχημα ότι θες να μάθεις τι θα σου δώσω για τα γενέθλιά σου.
- Πεθαίνω να μάθω. - Κάτι για να φοράς.
- Κάτσε τώρα. Είναι γραβάτα; - Δεν σου λέω. Θα σου δώσω ένα στοιχείο.
Έχει 22 χρώματα μέσα του.
Καμιά γραβάτα δεν έχει τόσα χρώματα, άρα δεν είναι γραβάτα.
Δεν μπορεί να είναι, ε;
Δε λέω ότι είναι γραβάτα, αλλά αν είναι, δε θα υπάρχει άλλη τέτοια στον κόσμο.
- Το πιστεύω αυτό, Τζάκι. - Μπαμπά, πόσο χρονών θα γίνεις;
- Τριάντα έξι. - Αρκετά μεγάλος,, έτσι δεν είναι;
Λοιπόν, δεν το έχω σκεφτεί, αλλά υποθέτω ότι έτσι είναι.
Μπαμπά, όταν ήσουν σαν κι εμένα, τι είδους παιδί ήσουν;
Λοιπόν, ήμουν πολύ υπάκουος.
Όταν οι γονείς μου μού έλεγαν να πάω στο κρεβάτι, δεν έφερνα αντιρρήσεις.
Έκανα τα μαθήματά μου, βούρτσιζα τα δόντια μου κάθε πρωί.
Ουάου μπαμπά! Υποθέτω ότι ήσουν ένα υπέροχο αγόρι.
- Λοιπόν, μάλλον ήμουν. - Άρα ο προπάππους είναι τρομερός ψεύτης.
Λοιπόν, αντίο μπαμπά.
Σε ποιον έμοιασε;!
Καλημέρα, παππού. Πώς αισθάνεσαι;
- Μια χαρά. Καλημέρα, μητέρα. - Καλημέρα, Χένρι.
Μητέρα, θέλω να δεις αυτό.
- Πιστεύεις ότι θ' αρέσει στη Μάρθα; - Είναι πανέμορφο!
Μετά από δέκα χρόνια με μένα, δικαιωματικά θα το έχει.
Ναι, δέκα χρόνια την επόμενη Τρίτη και θα είσαι 36.
Μακάρι ο πατέρας σου να ήταν εδώ και να μοιραστεί αυτήν την ευτυχία μαζί μας.
Ευχαριστώ τον Θεό που έζησε για να σε δει να τακτοποιείσαι, να γίνεσαι καλός σύζυγος,
καλός πατέρας κι ένας θαυμάσιος γιος!
Λοιπόν, για όλα φταίει η Μάρθα, και μόνο η Μάρθα.
Ξέρεις μητέρα, είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο.
Είναι εξαιρετική σύζυγος κι έχει καλή επιρροή πάνω σου.
Κι είναι αρκετά τυχερή κι αυτή.
Ναι. Και μην γίνεσαι πεθερά.
Με την ευκαιρία, δε θα κατέβει για το πρωινό;
Δεν πήγα στο δωμάτιό της.
Η όπερα κράτησε μέχρι αργά τα μεσάνυχτα, οπότε μάλλον είναι κουρασμένη.
- Κάτι σοβαρό; - Όχι. Όχι, τίποτα.
Με συγχωρείτε. Επιστρέφω αμέσως.
Πού είναι;
Για να δω αυτό το τηλεγράφημα.
- Είναι προσωπικό. Δεν υπάρχει τίποτα... - Άρα, δεν με εμπιστεύεσαι πια, ε;
Γέρασα πολύ.
"Σε παρακαλώ μην με ακολουθήσεις."
"Μόλις διευθετήσω τα πράγματα, θα φροντίσω και για τον Τζάκι. Να μην μάθει τίποτα."
"Με την εφευρετικότητά σου θα βρεις κάποια ιστορία να του πεις. Μάρθα."
Χένρι...
εννοείς... χάσαμε την Μάρθα;
Είναι αδύνατον! Είναι απίστευτο!
Δεν βγάζει κανένα νόημα, η Μάρθα να με αφήσει.
Τι έκανες; Τι συνέβη;
Δεν ξέρω πώς θα συνεχίσω να ζω χωρίς αυτήν.
Παππού, αγαπώ την Μάρθα. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο.
Δεν σε ρώτησα αυτό, σε ρώτησα τι συνέβη.
Δεν ξέρω.
Πάντα πίστευα ότι ήταν πολύ ευτυχισμένη μαζί μου.
Δεν ξέρω τι άκουσε.
Ξέρεις πώς ο κόσμος κάνει την τρίχα τριχιά. Κανένας δεν είναι τέλειος.
Αλλά να το σκάσει έτσι...
Πίστεψέ με, δεν βρίσκω κανένα λόγο να το κάνει.
Αν μια γυναίκα σαν τη Μάρθα φεύγει από τον σύζυγό της, πρέπει να υπάρχει λόγος.
Κοίτα τώρα, Χένρι.
Ήσουν ο μόνος Βαν Κλιφ για τον οποίον πραγματικά νοιαζόμουν. Σ' αγάπησα.
Ήσουν σαν εμένα, τουλάχιστον αυτό πίστευα.
Ήσουν ό,τι ήθελα να γίνω.
Έκανες τα πάντα που ήθελα να κάνω και δεν έκανα. Και τώρα με απογοήτευσες.
Παππού, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν.
Τι θα κάνω;
Είναι στο χέρι σου, αλλά θα σου πω ένα πράγμα.
Είμαι γέρος. Ίσως φύγω από μέρα σε μέρα.
Κι αν δεν κάνεις την Μάρθα να σε συγχωρήσει,
θα σε περιμένω εκεί πάνω, μπροστά στην είσοδο!
Και αν ποτέ τολμήσεις ν' ανέβεις την σκάλα,
θα σου ρίξω στο κεφάλι με ρόπαλο του μπέιζμπολ!
ΚΤΗΜΑ ΣΤΡΕΪΜΠΛ
ΜΕΪΜΠΛ
Τζάσπερ!
- Τζάσπερ! - Τζάσπερ!
Τζάσπερ!
- Μάλιστα, κύριε; - Πού είναι οι σελίδες των κόμικ;
- Αφεντικό, βλέπετε, ήταν... - Φέρ' τες και φέρ' τες τώρα!
Μάλιστα, κύριε.
- Καλημέρα, κα Στρέιμπλ. - Καλημέρα, Τζάσπερ.
Τρο... τρομερή κακοκαιρία έχουμε σήμερα.
Ξέρετε, όταν βλέπω να βρέχει έτσι, συχνά αναρωτιέμαι από πού έρχονται τα πάντα.
Πες στον κο Στρέιμπλ ότι θα πάρει τις σελίδες των κόμικ μόλις τελειώσω,
ούτε δευτερόλεπτο νωρίτερα!
Μάλιστα, κυρία μου. Σίγουρα θα το πω. Με συγχωρείτε, κυρία μου.
Αφεντικό.
Μόλις είχα μια πολύ ωραία συζήτηση με την κυρία,
και λέει αν είστε αρκετά καλός να δείξετε την ανάλογη υπομονή,
μόλις τελειώσει τα "Katzenjammer Kids" νομίζω...
Κατέβηκα επίτηδες νωρίς σήμερα το πρωί για να δω αν ο καπετάνιος βγήκε απ' το βαρέλι!
Αυτό γίνεται κάθε Κυριακή και δεν θα το ανεχτώ πλέον!
- Τζάσπερ! - Με συγχωρείτε, κε Στρέιμπλ.
Μάλιστα, κυρία μου;
Πες στον κο Στρέιμπλ πως ο καπετάνιος βγήκε από το βαρέλι.
Αφεντικό, αφεντικό!
Έχω καλά νέα για εσάς. Ο καπετάνιος βγήκε. Δεν είναι υπέροχο;
- Τώρα μπορείτε να πάρετε λίγες τηγανίτες. - Βάλε κάνα δυο.
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς θα μπορούσε να βγει απ' αυτό το βαρέλι.
Λοιπόν, το βαρέλι είχε ξύλινα πηχάκια καρφωμένα από πάνω και από κάτω,
και ιμάντες αλουμινίου γύρω παντού, και τον άφησαν στη μέση της ερήμου.
Πώς θα μπορούσε να ξεφύγει από 'κει;
Φάτε τις τηγανίτες ενώ είναι ωραίες και ζεστές.
Εν τω μεταξύ, θα δω τι μπορώ να μάθω.
- Κι άλλο παϊδάκι, κα Στρέιμπλ; - Δεν με πειράζει.
Σχετικά με το βαρέλι, ο τρόπος που βγήκε έξω ήταν, όταν ένα φιλικό φίδι σύρθηκε...
Μην μου πεις!
Ξέρεις ότι δεν το διασκεδάζω παρά μόνο όταν το διαβάζω μόνος μου!
Τι προσπαθείς να κάνεις;! Να καταστρέψεις την Κυριακή μου;
Θα πεις στον κο Στρέιμπλ ότι μιλούσα σε σένα;
Τζάσπερ,
Το φίδι σύρθηκε μέσα στην έρημο,
τυλίχτηκε γύρω από το βαρέλι, και μετά το έσπασε!
Δεν μπορώ να ζήσω σ' αυτό το σπίτι άλλο πια!
- Κε Στρέιμπλ; - Τι θέλεις;
Ένας κύριος ήρθε να σας δει, είναι από τη Νέα Υόρκη. Τον λένε Βαν Κλιφ.
- Βαν Κλιφ; - Έτσι λένε τον κύριο, μάλιστα κύριε.
Τι θράσος είναι αυτό! Να θέλει να μπει στο σπίτι μας!
Πες του να πάει από 'κει που ήρθε.
- Μάλιστα, κυρία. - Περίμενε, Νταίζη.
Ίσως εγώ να θέλω να δω τον κο Βαν Κλιφ.
Και αν θέλω να τον δω, θα περάσει.
Κι αν θέλω να μείνει εδώ, θα μείνει εδώ!
- Νταίζη; - Μάλιστα, κύριε.
Πήγαινε πες στον κύριο πως αν δεν φύγει από τη περιουσία μου σε δέκα δεύτερα,
- θα του φάω το λαρύγγι. - Μάλιστα κύριε, σίγουρα θα του το πω.
- Τζάσπερ, φέρε μου φρέσκες τηγανίτες. - Μάλιστα, κύριε.
Με συγχωρείτε, κύριε, αλλά ίσως κάτι να συνέβη στην δεσποινίς Μάρθα.
- Μιλάς πάρα πολύ. - Μάλιστα, κύριε.
- Τζάσπερ. - Μάλιστα, κυρία.
- Πες σ' αυτόν να περάσει μέσα. - Μάλιστα, κυρία.
- Βιάσου. - Μάλιστα, κύριε.
Βαν Κλιφ, αν επιθυμείτε.
Τι κάνετε;
- Είναι ο άλλος! - Ο Άλμπερτ! Γεια σου, Άλμπερτ.
- Τι κάνετε, κυρία Στρέιμπλ; - Τι κάνεις;
- Τι κάνετε, κύριε Στρέιμπλ; - Καλά, έχουμε να ιδωθούμε από...
Από τη δύστυχη περίσταση που συμπληρώνει δέκα χρόνια αύριο.
- Είχες πρωινό; - Ναι, ευχαριστώ.
- Κάτσε κάτω, ούτως ή άλλως. - Ευχαριστώ.
- Έχεις δουλειές στο Κάνσας; - Όχι, ήμουν καθοδόν για Καλιφόρνια,
αλλά είπα μέσα μου, "Γιατί να μην αποδώσω τα σέβη στους γοητευτικούς Στρέιμπλ";
- Λοιπόν, τι θέλεις; - Τίποτα. Τίποτα το ιδιαίτερο.
- Ωραία. - Ναι! Υπάρχουν κάποια νέα.
Στοίχημα ότι δεν μπορείτε να μαντέψετε ποιον συνάντησα τυχαία στο τρένο.
Προφανώς όχι.
- Πώς πάνε οι δουλειές στη Νέα Υόρκη; - Πολύ καλά.
Λοιπόν, δεν θέλω να σας κρατάω άλλο σε αγωνία. Συνάντησα τη κόρη σας, τη Μάρθα.
- Μην λες τ' όνομά της σ' αυτό το σπίτι. - Δεν θέλουμε ν' ακούσουμε τίποτα επιπλέον.
Αγαπητοί φίλοι μου,
μιλώντας ως νομικός, έχει προβλεφτεί στη ποινική δικονομία ένα σύστημα απολογίας.
Έχω ειδικό λόγο να πιστεύω ότι το άτομο,
τ' όνομά της οποίας, φυσικά, δεν θ' αναφέρω σ' αυτό το σπίτι,
- έχει επαρκώς πληρώσει για το λάθος της. - Ωραία.
Είμαι σίγουρος ότι δεν θέλει κάτι παραπάνω απ' το να επιστρέψει στην πατρική φωλιά.
Ώστε θέλει να τον αφήσει και τώρα μας θυμήθηκε.
Δεν υπάρχει περίπτωση, Άλμπερτ. Πάει και τελείωσε.
Λοιπόν, περιμένει μέσα σε άμαξα, μπροστά απ' το σπίτι.
Ποιος;
- Η Μάρθα; - Η Μάρθα; Εδώ;
Ναι, κύριε και κυρία Στρέιμπλ. Να την φέρω μέσα;
Δεν ξέρω τι σκέφτεται η κα Στρέιμπλ. Και δεν με νοιάζει!
Ούτε εσύ με νοιάζει τι σκέφτεσαι.
- Ας έρθει μέχρι να σταματήσει η βροχή. - Εντάξει.
Μάρθα! Μάρθα!
Γεια σας.
- Γεια σου, πατέρα. - Χαίρετε.
- Γεια σου, μητέρα. - Γεια σου, Μάρθα.
- Καλώς ήρθατε στο σπίτι, δις Μάρθα. - Ευχαριστώ, Τζάσπερ.
Λείψατε απ' όλους μας.
- Φύγε από 'δω. Μιλάς πολύ. - Μάλιστα κύριε.
Υποθέτω τα μεταξύ κόρης και γονέων, καλύ- τερα να μείνουν μεταξύ κόρης και γονέων.
Θα με συγχωρήσετε.
Λοιπόν, μάλλον είχε πολύ λάσπη από το σταθμό μ' αυτή τη βροχή.
Ναι, έτσι ήταν.
- Θέλεις πρωινό; - Κυριακή πρωί, έχουμε σταρένιες τηγανίτες.
Ευχαριστώ, πατέρα, αλλά δεν πεινάω.
Λοιπόν, ο χώρος δεν έχει αλλάξει πολύ, έτσι δεν είναι;
Όχι, δείχνει ακριβώς το ίδιο.
Ίσως τώρα να εκτιμήσεις το σπίτι σου.
Σου πήρε δέκα χρόνια για να καταλάβεις ότι είχαμε δίκιο. Αν άκουγες τη μητέρα σου...
Και τον πατέρα σου, ίσως να ήταν διαφορετικά τα πράγματα.
- Ίσως είναι καλύτερα να φύγω. - Σ' ενόχλησε, ε ;
Αν κάποιος έχει δικαίωμα να θυμώσει, είμαστε εμείς.
Αλλά... είμαστε διατεθειμένοι να τα κάνουμε περασμένα ξεχασμένα.
Εντέλει, δεν είμαστε φτιαγμένοι από πέτρα. Αν μια κόρη επιστρέφει για συγχώρεση...
Δεν λυπάμαι και δεν θέλω την συγχώρεση σας.
Τότε γιατί ήρθες στο σπίτι;
Ήρθα επειδή ήθελα να σας δω. Αν περιμένετε να πέσω στα γόνατα...
Έλα, έλα, ξέχασέ το. Στο κάτω-κάτω, ήσουν νέα και προφανώς έφτανε ο...
Σε παρακαλώ, πατέρα.
Δεν θέλω ν' ακούσω το παραμικρό δυσάρεστο για τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλιώς φεύγω.
Μάρθα!
Φαίνεσαι πολύ κουρασμένη, γλυκιά μου.
- Δεν είναι περίεργο. Στο κάτω-κάτω... - Θα το κλείσεις επιτέλους;
Περασμένα ξεχασμένα και πλέον πεταμένα. Έλα, πάμε επάνω.
Θα κάνεις ένα ωραίο ζεστό μπάνιο, και μετά θα ξαπλώσεις να ξεκουραστείς.
Πώς σου φαίνεται αυτό, ε;
Ώστε όντως βγήκε απ' αυτό το βαρέλι.
Κοίτα να δεις λοιπόν!
Τζάσπερ!
Τζάσπερ, τι είναι όλος αυτός ο θόρυβος;
Μόλις μίλαγα με τον κο Τσακ.
Λέει ότι κάποιος του είπε ότι είδε να τριγυρίζουν ύποπτοι. Ίσως αλογοκλέφτες.
- Πες στον Τσακ να το φροντίσει. - Μάλιστα, κύριε.
- Αν είναι απαραίτητο, να τους ρίξει. - Μάλιστα, κύριε.
Συγνώμη πατέρα, αλλά αν δεν σε πειράζει, λέω να πάω επάνω.
Είμαι πολύ κουρασμένη. Καληνύχτα.
- Καληνύχτα, Μάρθα. - Καληνύχτα, μητέρα.
Καληνύχτα, γλυκιά μου.
- Να θυμάσαι, πρωινό στις 7:30. - Ναι, μητέρα.
- Καληνύχτα, Άλμπερτ. - Καληνύχτα, Μάρθα.
Μάρθα.
Λοιπόν, Μάρθα, θέλω να έχεις μια ξεκούραστη νύχτα. Και γιατί όχι;
- Τα προβλήματά σου όντως τελείωσαν. - Υποθέτω ότι έχεις δίκιο.
Το ξέρω ότι έχω δίκιο.
Πλήρωσες για τα λάθη σου και πλήρωσες ακριβά.
Κοίτα Άλμπερτ. Δεν θέλω κανείς να έχει την εντύπωση ότι είμαι θύμα χρόνιας δυστυχίας.
Ούτε κατά διάνοια.
Αντιθέτως, υπήρχαν στιγμές στο γάμο μου που λίγες γυναίκες έχουν την τύχη να βιώσουν.
- Υπήρξαν στιγμές που έφτασες στα ουράνια. - Ναι, πολύ ψηλά.
Μόνο για να πέσεις με γδούπο κάτω.
Δεν είναι αυτός ο σκοπός του γάμου. Ο γάμος δεν είναι μια συρραφή συγκινήσεων.
Ο γάμος είναι μια ειρηνική, ισορροπημένη προσαρμογή 2 υγιώς σκεπτόμενων ανθρώπων.
Φοβάμαι ότι παραείναι αλήθεια.
Λοιπόν, καλό βράδυ, Άλμπερτ.
Μάρθα, υπάρχει... και κάτι άλλο που θέλω να σου πω
Τα συναισθήματά μου για σένα παρέμειναν... αμετάβλητα.
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου, Άλμπερτ. Με συγκινείς.
Φυσικά, δεν είμαι ο φανταχτερός τύπος όπως κάποιοι άλλοι.
Μάλλον θα έλεγα ότι είμαι προς το συντηρητικό.
Αν για παράδειγμα ήμουν κοστούμι, δεν θα μ' αποκαλούσες μοδάτο. Και το προτιμώ έτσι.
Αλλά μπορώ με ασφάλεια να πω ότι είμαι από συμπαγές υλικό.
Ράφτηκα με προσοχή και η φόδρα μου είναι καλή, Μάρθα.
Ειλικρινά, πιστεύω ότι φοριέμαι καλά.
Δεν είμαι πολύ ζεστός το καλοκαίρι,
και παρέχω προστασία το χειμώνα.
- Χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω; - Όχι, Άλμπερτ.
Έδωσες μια πλήρη και ακριβή περιγραφή του εαυτού σου.
- Καληνύχτα. - Ευχαριστώ, Μάρθα.
- Δις Μάρθα. Με συγχωρείτε. - Ναι.
- Ο κλέφτης που έψαχναν... - Τον έπιασαν;
Μάλιστα, κυρία. Είναι στο δωμάτιό σας, σας περιμένει.
Στο δωμάτιό μου;!
- Εννοείς; - Ναι, δεσποινίς. Αυτός είναι.
Μάρθα, αγάπη μου, γλυκιά μου.
Πώς μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό; Δεν συνειδητοποιείς τι πέρασα;
- Χένρι! - Να το σκας χωρίς να πεις λέξη!
Δεν καταλαβαίνεις πόσο υπέφερα;
Πώς μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό;
Μάρθα! Μάρθα!
Χένρι, δεν πιάνουν πλέον αυτά.
- Τι κάνει ο Άλμπερτ εδώ; - Τον συνάντησα τυχαία, στο τρένο.
- Μου φέρθηκε ωραία. - Τυχαία; Περιμένεις να το πιστέψω;
Να ψάχνω παντού για τη γυναίκα μου, τρελός από απόγνωση και πού την βρίσκω;
Δύο χιλιάδες μίλια μακριά σε ερημική εξοχή μ' άλλον άνδρα.
- Δεν βλέπω πώς θ' αντέξω πλέον. - Χένρι, δεν πιάνει.
Πολύ καλά.
Αν έρχεται η στιγμή που μια γυναίκα αμφι- βάλλει για την ειλικρίνεια του συζύγου της,
δεν υπάρχει κάτι άλλο να γίνει. Όλα τελείωσαν.
- Αντίο, Μάρθα. - Αντίο, Χένρι.
Μάρθα, πραγματικά το εννοώ. Φεύγω.
Το ξέρω ότι το εννοείς, Χένρι.
Εντάξει.
Πέντε λεπτά μόνο ν' ανασυγκροτηθώ και δε θα με ξαναδείς ποτέ πάλι.
Χένρι! Ξέρω κάθε κίνηση σου!
Ξέρω τη σοκαρισμένη αγανάκτησή σου. Ξέρω το κακόμοιρο, κλαμένο αγοράκι.
Ξέρω τον παρεξηγημένο, πάρα πολύ σιωπηλό άνδρα.
Το πληγωμένο λιοντάρι που είναι πάρα πολύ περήφανο
να εξηγήσει τι συνέβη στη ζούγκλα χθες βράδυ.
- Άρα είμαι ψεύτης. Απατηλός! Φθηνός! - Χένρι, σε παρακαλώ.
- Δεν έφερα τίποτα άλλο από δυστυχία. - Δεν είναι αλήθεια αυτό.
- Άρα είχαμε κάποιες καλές στιγμές! - Κάποιες υπέροχες στιγμές.
Τι θες τότε; Τι έκανα; Ακόμα κι ο φονιάς έχει δικαίωμα υπεράσπισης.
- Δεν κρεμάς χωρίς αποδείξεις. - Δεν κρεμάς χωρίς αποδείξεις. Ξέρω!
Μόνο να ήξερα τι έχεις στο μυαλό σου...
- Είδες πρόσφατα την θεία Μινέτα; - Ναι, φυσικά.
Τώρα όλα είναι καθαρά! Δεν το ανέφερα γιατί είναι κάτι τόσο ασήμαντο!
Όταν με είδε, ναι, ήμουν στο "Πλάζα" κι έπινα τσάι,
και στο τραπέζι ήταν μια όμορφη νέα γυναίκα αλλά πίστεψέ με, δεν ήταν κάτι.
Θα ερχόμουν να στα πω όλα εγώ!
Αλλά δεν ήθελες να με κάνεις να νιώσω άβολα, ούτε στιγμή.
Πολύ σωστά, γλυκιά μου. Αυτό ακριβώς.
Χένρι, δεν πιάνει. Και εκτός αυτού, η θεία Μινέτα δεν είπε τίποτε για σένα.
- Κι όσον αφορά την κυρία στο "Πλάζα"... - Αγάπη μου, αμέσως να το εξηγήσω.
Ξέρω ότι μπορείς να το εξηγήσεις! Είσαι αυθεντία σ' αυτό!
Εντάξει, εντάξει! Μάχομαι σε άνισο αγώνα. Δεν σ' αγαπώ. Ποτέ δεν σ' αγάπησα.
- Αγαπάω τις άλλες παραπάνω από εσένα. - Νάτα μας πάλι.
Είναι 25 Οκτωβρίου.
Χρόνια πολλά.
Ευχαριστώ Μάρθα, αλλά υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό απ' τα γενέθλιά μου.
Είναι η επέτειός μας.
Πριν από δέκα χρόνια σαν σήμερα, ήμουν... σχεδόν το ίδιο ερωτευμένος όσο και σήμερα.
Είναι πολύ δύσκολο για κάποια να διώξει τον άντρα της στη δέκατη επέτειό τους...
ειδικά όταν μιλάει τόσο όμορφα όσο εσύ.
Αλλά πρέπει να το κάνω.
Εντάξει, αγάπη μου. Ξέρω ότι όλα τέλειωσαν.
Είμαι βέβαιος ότι θα βρεθεί κάποιος άλλος που... πραγματικά θα σου αξίζει.
Αλλά ας προσποιηθούμε, μόνο για ένα λεπτό.
Καλή επέτειο.
Σ' αρέσει;
Θα έλεγα ότι κοστίζει τουλάχιστον 10.000 δολάρια.
Για αυτά τα χρήματα, είναι μια πολύ καλή αγορά.
Μάρθα, πώς μπορείς να μιλάς έτσι;!
Αν είχες ξεχάσει να μου δώσεις το βραχιόλι,
πιθανότατα θα ήμουν αρκετά ανόητη ώστε να είχα πέσει ήδη στην αγκαλιά σου.
Δεν έχεις ιδέα το λάθος που έκανες.
Ο μάγος έπαιξε το τέχνασμα πολλές φορές.
Τι προάλλες έβγαλα μια νέα φωτογραφία με τον Τζάκι κι εμένα.
Ήθελα να την σμικρύνω για να χωράει στο πορτοφόλι σου.
Οπότε μπήκα κρυφά στο δωμάτιό σου.
Αυτό έπεσε απ' το πορτοφόλι σου.
"Κοσμηματοπωλείο Καρτιέ Χένρι Βαν Κλιφ, 5η Λεωφόρος 921"
"2 Μαΐου, 1 βραχιόλι - 500 δολάρια 21 Μαΐου, 1 βραχιόλι -10.000 δολάρια"
Και δεν θυμάμαι να πήρα οποιαδήποτε βραχιόλι από σένα κοντά στις 2 του Μάη.
Ώστε αυτό ήταν τελικά!
Και πέρασες όλα αυτά επειδή ο κοσμηματοπώλης έκανε λάθος!
Κι αυτό είναι τελικά, ένα λάθος. Φυσικά και δεν αγόρασα βραχιόλι για 500 δολάρια.
Έχει κάνει ποτέ λάθος ο Καρτιέ στους λογαριασμούς μας άλλη φορά;
Αγάπη μου, σ' αγαπώ.
Νομίζω ότι είσαι το πιο όμορφο και λατρευτό πράγμα στον κόσμο.
Πιστεύεις πραγματικά ότι υπάρχει άλλη γυναίκα να με απομακρύνει από σένα;
Κι αν υπάρχει, πιστεύεις ότι αξίζει βραχιόλι 500 δολαρίων...
- Χένρι... - Αγάπη μου, σε βάζω στοίχημα.
Αν ο Καρτιέ δεν παραδεχτεί ότι όλα είναι λάθος...
- Δεν θα ξαναψωνίσεις από εκεί πάλι. - Χένρι, δεν πιάνει.
- Παππού! - Μάρθα, αγαπητή μου.
- Έλα, πάμε. Για να μαζεύουμε σιγά-σιγά. - Παππού, τι εννοείτε;
Εννοείται ότι επιστρέφεις μαζί μας στη Νέα Υόρκη.
Τι κάθεσαι εκεί πέρα; Δεν κάνεις τίποτα με το να κάθεσαι εκεί!
Έλα, έλα, κούνησε τα πόδια σου αλλιώς θα χάσουμε το τρένο.
Αν δεν μπορώ να την κάνω ευτυχισμένη, δε θέλω να επιστρέψει. Ειλικρινά το εννοώ.
Μια χαρά, πολύ ωραία.
Μάρθα, ας το παραδεχτούμε.
- Θες διαζύγιο. - Δεν βλέπω άλλον τρόπο.
- Τι θα γίνει με τον Τζάκι; - Εννοείται πως τον θέλω.
Έχεις δίκιο. Καλύτερα ν' απομακρυνθεί από μένα.
- Δεν το εννοούσα έτσι. - Έτσι είναι όμως.
Λατρεύω το παιδί μας, οπότε νομίζω ότι δεν πρέπει να είναι μαζί μου.
Δεν νομίζω ότι ένα παιδί πρέπει να στερείται του πατέρα του.
Θες να μεγαλώσει και να γίνει ένας άλλος Χένρι Βαν Κλιφ;
Και στα 36α γενέθλιά του και φέρει στην γυναίκα του δυστυχία όπως έκανα εσένα;
Τα υπόλοιπα είναι στην ντουλάπα, Μάρθα;
Ναι.
Για παράδειγμα, ξέρεις τι έκανε ο Τζάκι τις προάλλες;
- Τι; - Αγόρασε παγωτό σ' ένα κοριτσάκι.
Και που είναι το κακό; Νομίζω ότι είναι χαριτωμένο.
Αλλά το κορίτσι για το οποίο το πήρε δεν είναι το κορίτσι που θα 'πρεπε.
Δεν ήταν;
Ο διαβολάκος!
Και όταν το ένα κοριτσάκι διαπίστωσε ότι το άλλο κοριτσάκι...
- Το παιδί έμπλεξε τότε πραγματικά. - Μόνο να μπορούσα να ήμουν εκεί!
Θα έπρεπε να δεις τον Τζάκι πώς προσπαθεί να ξεμπλέξει.
- Όντως; - Ναι.
- Αρέσει στο κορίτσι πιο πολύ από πριν. - Ωραία! Τι παιδί!
- Πίστεψέ με, είναι πρόβλημα. - Υποθέτω πως ναι.
Όταν φτιάχνει ιστοριούλες, και ξέρεις ότι είναι ιστοριούλες,
αλλά θέλει να τις πιστέψεις τόσο πολύ που παρακαλάς να γινόταν,
και τελικά αυτό που κάνεις....
Ευτυχισμένη επέτειο.
Είμαι πολύ μπερδεμένη. Θέλω να μαζέψω τα συντρίμμια μου.
Άστην να αποφασίσει.
- Μπορεί να το κάνει στο τρένο. - Κα τι θα πω στους γονείς μου;
Στείλε τηλεγράφημα.
- Να το σκάσω βραδιάτικα; - Ακριβώς.
- Σα διαρρήκτες; - Σαν κλέφτες.
- Το έχουμε ξανακάνει. - Γιατί να μην το ξανακάνουμε;
Πόσοι έχουν τη συγκίνηση να κλεφτούν,
- δύο φορές σ' ένα γάμο; - Ακριβώς!
Πόσες γυναίκες αγαπούν τους συζύγους τους τόσο πολύ ώστε να τον συγχωρέσουν;
Και πόσοι άνδρες αγαπούν τις συζύγους τους τόσο,
ώστε να δηλώνουν ένοχοι ενώ είναι αθώοι;
- Πρόσεχε. Νομίζω... - Όχι κάτι που να μετράει πολύ.
Δε θα το συνέχιζα περαιτέρω.
Καλύτερα να ξεκινήσουμε. Διακρίνω ότι όλα είναι μια χαρά.
- Τζάσπερ. - Μάλιστα, κύριε.
- Όλα έτοιμα; - Μάλιστα κύριε. Από μπροστά.
Τζάσπερ, όλη μου τη ζωή ήθελα να το σκάσω με γυναίκα.
- Και Τζάσπερ, να που θα γίνει! - Σας ευχαριστώ, κύριε.
Εντάξει, ελάτε.
Αντίο, δις Μάρθα. Αντίο.
Άλμπερτ!
Έλα!
Έχε γεια, αγαπητέ Η.Φ. Στρέιμπλ.
Θα πάρουμε την Μάρθα, εσύ κράτα την Μέιμπλ.
Τότε τα γενέθλια άρχισαν να έρχονται το ένα πίσω απ' τ' άλλο.
Όλο και πιο γρήγορα.
Κάθε χρόνο γίνονταν όλο και περισσότερα τα κεριά και όλο και λιγότερο...
"Συγχαρητήρια. Είσαι 45 σήμερα και δε χρειάζεται να στεναχωριέσαι,"
"αν επισκέπτεσαι τον γιατρό Εμάνουελ Σραμπς."
"Να είσαι ευγενικός με τις αρτηρίες σου και δεν θα σε ζορίσουν κι αυτές."
"Δρ. Εμάνουελ Σραμπς."
Ναι, έγινα 45.
Στη συνέχεια έγινα 46, και 47...
και σταμάτησα να μετράω.
Σε κάποια γενέθλια, η Μάρθα κι εγώ, πήγαμε μόνο οι δυο μας, στο "Follies" .
Ξαφνικά, παρατήρησα μια πολύ ελκυστική κοπέλα να κατεβαίνει τις σκάλες .
Για μένα ήταν απλά άλλη μία ελκυστική κοπέλα,
αλλά, πρέπει να ομολογήσω, ελκυστική!
Τέλος πάντων, λίγες εβδομάδες αργότερα, έτυχε ν' ανακαλύψω ότι την λένε Πέγκι Νας,
και έτυχε ν' ακούσω πράγματα γι' αυτήν που μου κίνησαν την περιέργεια να την γνωρίσω.
- Ναι; - Ένας κος Τζόουνς θέλει να σας δει.
Έρχομαι σ' ένα λεπτό.
- Θα περάσετε παρακαλώ, κύριε Τζόουνς; - Ευχαριστώ.
- Η δεσποινίς Νας θα έρθει σ' ένα λεπτό. - Ευχαριστώ.
- Τι κάνετε, κύριε Τζόουνς; - Τι κάνετε, δεσποινίς Νας;
- Θα καθίσετε; - Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτά τα όμορφα, όμορφα τριαντάφυλλα.
Όταν σας είδα τις προάλλες στο "Follies" να κατεβαίνετε τις σκάλες, είπα από μέσα μου,
- "Αυτό είναι το κορίτσι των ονείρων μου"; - Πολύ σωστά.
- Βλέπετε, δις Νας... - Να με αποκαλείτε Πέγκι.
Αυτό είναι εξαίσιο!
- Γεια σου, Πέγκι. - Γεια σου, Τζόνσι.
Να σου πω λοιπόν, Τζόνσι.
- Το σημείωμα που ήταν τα λουλούδια σου... - Σου άρεσε;
Και σε ποιον δεν θα άρεσε; Ήταν πλημμυρισμένο από γοητεία, τόσο γλυκό!
Είχε όλη την γραφικότητα των περασμένων εποχών.
- Αλήθεια; - Ναι. Οι άνδρες δεν γράφουν έτσι πλέον.
Γιατί να έχετε απομείνει τόσοι λίγοι;
Δεσποινίς Νας, να σου πω την αλήθεια,
δεν ήρθα εδώ για να με θαυμάσεις ως μουσειακό είδος.
- Έλα, μην είσαι ευαίσθητος. - Ναι. Τέλος πάντων, δεσποινίς Νας...
- Πέγκι! - Τέλος πάντων, Πέγκι.
Σίγουρα είναι χάσιμο χρόνου να μιλάμε για το παρελθόν,
όταν το παρόν μπορεί να είναι τόσο όμορφο για κάποιον που αναμένει ευχάριστο μέλλον.
Σ' ευχαριστώ, Τζόνσι! Τι διαφορά!
Ξέρεις, όταν συναντάς κάποιος σήμερα σου λέει,
"Τι χαμπάρια, μωρό; Πάμε να φάμε;"
Και μετά βγάζει διαμαντένιο βραχιόλι και πριν το καταλάβεις είναι στον καρπό σου.
Τι χοντροκομμένο! Τι χοντροκομμένο!
Ναι, πολύ χοντροκομμένο.
Και θα στο πω, ένα βραχιόλι που δωρίζεται βιαστικά, συνήθως έχει επιλεχθεί βιαστικά,
- ενώ αν το βραχιόλι επελέγει με προσοχή... - Έχει καλύτερες πέτρες;
- Τις κάλλιστες. - Τζόνσι, Τζόνσι!
Τα κάνεις να ακούγονται όλα τόσο υπέροχα! Αλλά πώς να εξηγήσω τέτοιο δώρο στον...;
Σε ποιον;
- Φίλος σου; - Πάρα πολύ.
- Το πάτε σοβαρά; - Φοβάμαι πως ναι.
Υπάρχει να κάνω κάτι για να ξεχάσεις αυτόν τον νεαρό άνδρα;
Τζόνσι, ζητάς πολλά. Απλά κοίτα τον.
- Φαίνεται πολύ νέος. - Όχι πολύ νέος!
Θα ήταν αδιάκριτο εκ μέρους μου να ρωτήσω ποιος είναι αυτός ο νεαρός άνδρας;
Έλα, κε Βαν Κλιφ. Δεν ξέρεις το γιο σου;
Όχι, δεν έπεσα στην παγίδα σου.
Ξέρεις κε Βαν Κλιφ, οι κοπέλες είναι πολύ έξυπνες τη σήμερον ημέρα.
Πρέπει να είναι θλιβερό για τον μεγάλο επιβήτορα της δεκαετίας του 1890,
ν' ανακαλύπτει ότι η τεχνική του έχει σκουριάσει.
Ναι, έχω ακούσει τα πάντα για τον τολμηρό Χένρι!
Καταλαβαίνω ότι την εποχή της μητέρας μου ήσουν τολμηρός,
κι είμαι σίγουρη ότι είχες πολύ επιβλητική φιγούρα.
Και τώρα είσαι κάτι σαν...
συνταξιούχος Καζανόβας.
Γίνεται πάντα το ίδιο με τους άνδρες που συνταξιοδοτούνται.
Μερικοί καλλιεργούν λουλούδια, και...
μερικοί καλλιεργούν κοιλιά.
Δεσποινίς Νας, ο γιος μου σημαίνει πάρα πολύ για μένα.
- Σημαίνει πάρα πολύ και για μένα επίσης. - Πόσο;
Ναι, πολύ σωστά! Φυσικά!
Στις μέρες σας,
οι κοπέλες περίμεναν τον ξεπερασμένο πατέρα να έρθει με επιταγή να τις δωροδοκήσει.
- Σίγουρα συνέβαινε. - Μάλιστα, να κάτι που δεν έχει αλλάξει.
Να πούμε... 5.000;
Πέντε χιλιάδες! Τζόνσι, με υποτιμάς! Στοιχίζω πολύ παραπάνω.
Για να απαλλαγείς από κάποια τόσο τρομερή όσο εγώ, θα σου στοιχίσει...
Λοιπόν, θα σου κάνω μια προσφορά. 25.000 δολάρια.
Εντάξει.
- Θα σου στείλω τα χρήματα. - Πριν από το μεσημέρι;
Πριν από το μεσημέρι.
Αντίο, δεσποινίς Νας.
- Ήσουν απολύτως γοητευτικός. - Το ίδιο κι εσύ.
- Κι ελπίζεις να μην με ξαναδείς. - Δεν θα το έλεγα αυτό.
Δις Νας, τώρα που το πρόβλημά μας έχει λυθεί, θα ήθελα να θέσω μία μικρή ερώτηση.
Όχι ότι έχει σημασία, αλλά είμαι περίεργος και θα εκτιμούσα μια ειλικρινή απάντηση.
Σου δίνω το λόγο μου.
Υποθέτουμε ότι δεν ήξερες ότι είμαι ο πατέρας του Τζακ,
και τύχαινε να με δεις στο δρόμο ή σ' ένα εστιατόριο.
Είναι απλώς ακαδημαϊκή ερώτηση.
Πόσο χρονών θα με έκανες;
Λοιπόν, θα έλεγα περίπου 50.
- Τόσο μεγάλος; - Συγνώμη. Δεν ήθελα να σε πληγώσω.
Όχι, όχι. Είναι απολύτως εντάξει. Ευχαριστώ πολύ.
Με συγχωρείς, αλλά πόσο χρονών είσαι;
Πενήντα.
Και μετά αναρωτιέσαι γιατί έχεις πονοκεφάλους.
Ευχαριστώ γλυκιά μου.
Μάρθα, θα πω κάτι δυσάρεστο.
Προσπάθησα να το κρύψω για κάποιο καιρό, αλλά τώρα πιστεύω είναι καλύτερα να το πω.
Ξέρω. Δεν μ' αγαπάς πια.
Αγάπη μου, μην λες αστεία. Αφορά τον Τζακ.
Θα σταματήσεις σε παρακαλώ να ανησυχείς για τον Τζακ;
Αν θέλει να μείνει έξω αργά, και τι έγινε;
Αν είναι να διασκεδάσει, τώρα είναι η ώρα του. Μην του το χαλάσουμε.
Μάρθα, αυτό είναι σοβαρό. Πολύ, πολύ σοβαρό.
Έτυχε να μάθω ότι το παιδί μας έπεσε στα νύχια μιας συγκεκριμένης κοπέλας.
Μπήκα σε μεγάλο κίνδυνο. Πίστεψέ με, δεν ήταν εύκολο.
Κατάφερα όμως να μάθω ποια ήταν η κοπέλα.
Εννοείς την Πέγκι Νας;
Πού...; Πώς το ήξερες;
Το ξέχασα. Κάποιος θα μου το είπε. Βγαίνεις για φαγητό και ακούς διάφορα.
Γιατί δεν μου το είπες; Πώς μπορείς να είσαι τόσο ήρεμη με τέτοια πράγματα;
Γλυκέ μου, γιατί σ' αναστατώνει;
Σε ξέρω πολύ καλά.
Κάποια πράγματα σ' εκνευρίζουν και μετά δεν μπορείς να κοιμηθείς.
Μετά θα πάρεις χάπι, και μετά δεν θα θες να πάρεις.
Πίστεψέ με. Αν δεν τους δώσεις προσοχή, αυτά τα πράγματα φτιάχνουν από μόνα τους.
Μάρθα, Μάρθα! Αυτή είναι από τις μεγαλύτερες γοητείες σου.
Μετά από 25 χρόνια στη Νέα Υόρκη, είσαι ακόμα το αθώο κορίτσι από το Κάνσας.
Αλλά ευτυχώς, εγώ έχω εμπειρία με σόουγκερλς.
Και είναι καθήκον του πατέρα είναι να σώσει το γιο του από τα ίδια λάθη.
Αν αγνοούμε θέματα όπως αυτό, πώς πιστεύεις ότι το αγόρι μας θα καταλήξει;
Σαν εσένα, με ένα κορίτσι σαν κι εμένα.
Όχι, αγάπη μου. Ποτέ.
Πού θα βρει κάποια σαν εσένα; Δεν θα είναι τόσο τυχερός.
- Τι γλυκός που είσαι! - Δεν τρέφω αυταπάτες για τον εαυτό μου.
Μάρθα, αν δεν σε είχα γνωρίσει, δε θέλω να σκέφτομαι πού θα ήμουν τώρα.
Μάλλον έξω από κάποια πόρτα θεάτρου, ή ακόμα και μέσα στο καμαρίνι,
- και θα πέρναγες υπέροχα. - Έλα, αγάπη μου.
Έλα. Δώσε μου ένα φιλί και ας μην ανησυχούμε πλέον γι' αυτό.
Μάρθα, θα ήθελα την άποψή σου.
Νομίζεις ότι είναι κακή ιδέα, απλά για ασφάλεια,
- να ψάξω γι' αυτήν την κοπέλα και... - Και τι;
Κοίτα, ίσως, για να αποφευχθούν επιπλοκές, να της ζητήσω να αφήσει το παιδί,
και, αν χρειαστεί, να την εξαγοράσω.
Κοίτα Χένρι, ούτε να σου περνάει από το μυαλό αυτή η χαζομάρα.
Εντάξει, εντάξει, εντάξει.
- Μια σκέψη ήταν. Εφόσον το θες, τελείωσε. - Ωραία.
Πόσα έδωσες στη κοπέλα;
Μα, τι εννοείς;
Λες να μην ξέρω τον Χένρι μου με τ' αθώα μάτια του;
Συγνώμη κύριε, αλλά μου είπατε να σας ενημερώσω όταν έρθει ο κος Τζακ.
- Μόλις μπήκε, κύριε. - Ευχαριστώ.
Βλέπεις; Γύρισε σπίτι νωρίς πρώτη φορά εδώ και βδομάδες. Θα σου πω το γιατί.
Πήγε στο θέατρο ως συνήθως. Του έδωσε τα παπούτσια στο χέρι.
- Και ο κακόμοιρος θα έχει αναστατωθεί. - Ελπίζω να έχει.
Μάρθα, μην τον κακομαθαίνεις. Μην χαλάσεις ότι έφτιαξα.
- Γεια σας. - Γεια σου, Τζακ.
Γεια σου, μητέρα.
- Γεια σου, πατέρα. - Πώς είσαι, Τζακ;
- Μια χαρά. - Φαίνεσαι λίγο θλιμμένος.
Ποιος, εγώ; Δεν ένιωσα ποτέ καλύτερα σ' όλη μου τη ζωή.
- Εξάλλου χρειάζομαι 100 δολάρια. - 100 δολάρια; Για ποιο λόγο;
Λοιπόν, θέλω να κάνω ένα μικρό πάρτι απόψε.
- Να βγάλω κάποια έξω. - Κατάλαβα!
Με ποια βγαίνεις αυτό τον καιρό;
Μάρθα, είναι η προσωπική ζωή του Τζακ και δεν θα πρέπει να μπλεκόμαστε.
Ορίστε, Τζακ.
- Να τα 100 δολάρια. - Ευχαριστώ, πατέρα.
- Καλά να περάσεις. - Ευχαριστώ.
Και δεν μ' ενδιαφέρει με ποια θα βγεις. Σίγουρα είναι καλή.
Εντέλει δεν μ' αφορά αν βγαίνεις με τις Μαίρη Τζόουνς, Έλεν Σμιθ, Μίτσι Γκλατζ,
ή την Πέγκι Νας.
Πέγκι Νας; Πατέρα, τι παίζει; Δεν σε πιάνω. Πού το άκουσες αυτό το όνομα;
Δεν... ξέρω. Μάρθα, πού ακούσαμε αυτό το όνομα;
Δεν ξέρω και μην με ρωτάς.
Λοιπόν... κάποιος έχει φίλους και...
ναι, και πάει για φαγητό.
Πες μου, δεν είναι κοπέλα του "Follies" που έγινε διάσημη γιατί κατεβαίνει τις σκάλες;
- Είμαστε όλοι ενήλικες, έτσι δεν είναι; - Μα βεβαίως!
- Λοιπόν, είχα ένα φλερτ μαζί της. - Και γιατί όχι; Γιατί να μην είχε;
Δεν ξέρω και μην με ρωτάς.
Κατ... κατανοώ ότι είναι μια πολύ ελκυστική κοπέλα.
- Είναι, και το πηγαίναμε σοβαρά. - Αλήθεια;
- Ναι, πολύ. Αλλά μετά από λίγο... - Ναι;
Την βαρέθηκα.
Ώστε έτσι, ε;
Οπότε μετά είχα το πρόβλημα πώς να την ξεφορτωθώ. Κάτι τέτοια δεν είναι εύκολα.
- Και σίγουρα δεν είναι! - Μη με ρωτάς.
Δεν σε ρώτησα. Απλώς έκανα μια δήλωση. Συνέχισε, Τζακ.
Εντέλει, τι υποχρέωση της είχα; Δεν της είχα υποσχεθεί τίποτα.
- Δεν είχες; - Και βέβαια όχι.
Δεν ήμουν η πρώτη σχέση στη ζωή της. Ξέρετε, δεν είμαι και κάνα μωρό.
Παρόλα αυτά, πήγες εκεί και δεν περίμενες ότι θα είναι ρόδινα.
Ναι. Αλλά προς έκπληξή μου, ήταν ανοιχτή με το θέμα και με άφησε να φύγω εύκολα.
Ώστε έτσι, ε;!
- Δεν είναι καλή τύχη αυτό; - Ναι.
Ήταν τόσο υπέροχη με το θέμα, που σχεδόν την ερωτεύτηκα και πάλι.
Τέλειωσαν όμως όλα τώρα, και είμαι χαρούμενος γι' αυτό.
- Το ίδιο κι εγώ. - Το ίδιο κι εγώ!
Μάλιστα, ποτέ δεν ήμουν πιο ευτυχισμένος στη ζωή μου.
Κι αφού είμαστε στο θέμα, πιστεύω ότι είσαι σε ηλικία να ψάξεις για ένα καλό κορίτσι.
- Δεν χρειάζεται να ψάξω. Την γνώρισα ήδη. - Την γνώρισες;
Ένα υπέροχο κορίτσι. Το πιο υπέροχο κορίτσι που γνωρίσα ποτέ στη ζωή μου.
Αλήθεια; Λοιπόν, δεν είναι αυτό υπέροχο!
Πες μου, ποια είναι η νεαρή κοπέλα; Είναι κάποια που ίσως γνωρίζω;
- Κοπέλα από την Νέα Υόρκη, ίσως; - Όχι. Κατάγεται από τη Φιλαδέλφεια.
Ω, Φιλαδέλφεια!
Για κάποιο λόγο η Φιλαδέλφεια είναι πάντα σωστή, έτσι Μάρθα;
- Ναι, όντως. Πες μας ποια είναι. - Ναι, πες μας.
Λοιπόν, έχετε πάει στο "Earl Carroll's Vanities";
Εννοείς ότι κι αυτό το κορίτσι κατεβαίνει τις σκάλες;
Σίγουρα όχι. Όχι αυτό το κορίτσι.
Τσουλάει κάτω από το κάγκελο και προγειώ- νεται, μπαμ! Πάνω στο μεγάλο τύμπανο.
Θα ξετρελαθείτε μ' αυτήν. Λοιπόν, τα λέμε αύριο. Πρέπει να φύγω.
- Τι τρέχει με το αγόρι αυτό; - Είναι νέος, Χένρι. Τίποτα παραπάνω.
Έλα, αγάπη μου. Ώρα να ξαπλώσουμε.
Μάρθα, θέλω να σε ρωτήσω κάτι και μην παίξεις με τα αισθήματά μου.
- Να είσαι ειλικρινής. - Πάντα είμαι.
Αν δεν με ήξερες και με έβλεπες πρώτη φορά στο δρόμο ή σ' ένα εστιατόριο...
Μάρθα, πιστεύεις ότι παχαίνω;
Να μην σ' ανησυχεί αυτό.
Μάλιστα, μ' αρέσει. Άκου να σου πω κάτι.
Σχεδόν 15 χρόνια πριν, όταν εσύ και ο παππούς με φέρατε πίσω από το Κάνσας...
Και πάλι δεν αισθανόμουν ότι πραγματικά ανήκεις σε μένα, και μόνο σε μένα.
Δεν μπορούσα να βάλω το χέρι μου στη φωτιά, αλλά και πάλι...
όταν δεν ήμασταν μαζί, ήμουν λίγο αβέβαιη και νευρική για τον μικρό μου Καζανόβα.
Και τότε, μια μέρα παρατήρησα ότι άρχισες να έχεις μια μικρή...
Λοιπόν, μια μικρή κοιλίτσα.
Τότε κατάλαβα ήταν ήμουν ασφαλής.
Από εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι θα ήσουν πραγματικά δικός μου, ότι θα ηρεμούσες.
Τώρα πέσε στο κρεβάτι, αγάπη μου. Είχες δύσκολη μέρα.
- Καληνύχτα. - Καλό βράδυ, αγάπη μου.
Ναι, ήμασταν παντρεμένοι 25 χρόνια.
Γιορτάζαμε την ασημένια επέτειο του γάμου μας.
- Έχεις δει την κυρία Βαν Κλιφ; - Όχι, κύριε. Ήμουν στην κουζίνα.
- Τζακ, είναι η μητέρα σου επάνω; - Όχι, δεν την έχω δει.
Αγάπη μου! Τι κάνεις εδώ ολομόναχη;
Τίποτα. Απλά ήθελα να ξεκουραστώ λίγο. Είναι πολύ συναρπαστική η βραδιά απόψε.
- Έχεις κάποιο πρόβλημα; - Όχι, τίποτα.
- Είσαι σίγουρη; - Ναι, γλυκέ μου.
- Νιώθεις καλά; - Φυσικά αγάπη μου.
- Είμαι απλά... - Απλά τι;
Για να πω την αλήθεια, ήμουν λίγο συναισθηματικά φορτισμένη.
Οπότε ήρθα εδώ για λίγα λεπτά.
Ναι.
Εδώ είναι όπου όλα ξεκίνησαν.
Πριν από 25 χρόνια.
Ήμουν...
Ναι, στεκόμουν εκεί πέρα στο γραφείο.
Όχι, καθόσουν σε καρέκλα.
Ναι, έχεις δίκιο. Και τότε μπήκες και στάθηκες δίπλα στο γραφείο.
Τότε ξαφνικά άρχισες να περπατάς προς εμένα.
Πολύ αργά, πολύ αργά. Μπορούσα να υπολογίσω κάθε βήμα σου.
Ήσουν τόσο φοβισμένη! Όσο πιο κοντά ερχόμουν, τόσο πιο πολύ φοβόσουν.
Αγάπη μου, θέλω να εξομολογηθώ κάτι.
- Εντέλει, είμαστε παντρεμένοι 25 χρόνια. - Τι είναι;
Δεν φοβόμουν καθόλου.
- Δεν φοβόσουν; - Καθόλου.
Όταν περπατούσες προς το μέρος μου έτσι αργά, ξέρεις τι είχα στο μυαλό μου;
Σκεφτόμουν, "Τι τρέχει μ' αυτόν; Δεν μπορεί να πάει πιο γρήγορα;"
- Τότε είναι που έτρεξα έξω στο χολ. - Αλλά επέστρεψες πίσω.
Απλά επειδή έπρεπε να φτερνιστώ.
Συγνώμη, κυρία. Σας θέλουν στο τηλέφωνο.
Εμπρός;
Ναι, σας κάλεσα. Κοιτάξτε, δεν είναι κάτι σημαντικό.
Ναι, όλα είναι εντάξει τώρα. Θα σας πάρω σύντομα.
Εντάξει, αύριο.
- Ποιος ήταν; - Τίποτα το ιδιαίτερο.
Ας πάμε πίσω στους επισκέπτες μας.
- Αγάπη μου, ποιος ήταν; - Θα στα πω μια άλλη στιγμή.
- Γιατί όχι τώρα; - Καρδιά μου,
οι καλεσμένοι θα ρωτάνε που είμαστε.
- Έλα, Μάρθα, ποιος ήταν; - Εντάξει, θα σου πω.
Θα σου εξομολογηθώ και κάτι άλλο. Ο εραστής μου.
- Δεν νομίζω ότι είναι καθόλου αστείο. - Ζηλεύεις;
Μην είσαι ανόητη, Μάρθα.
Αλλά γιατί δεν μπορείς να πεις στον άντρα σου με ποιον μίλησες;
Εξάλλου, δεν θα το έλεγα τώρα,
αλλά τις τελευταίες εβδομάδες βγαίνεις έξω τ' απογεύματα και δεν μου λες πού ήσουν.
Ώστε όντως ζηλεύεις!
Χένρι, επιτέλους, μετά από 25 χρόνια.
- Σ' ευχαριστώ, αγάπη μου. - Μάρθα, με ποιον μίλησες;
Αγάπη μου, μη γίνεσαι μωρό. Ποιος τολμηρός αλαζόνας νεαρός θα με κυνηγούσε;
Πολλοί. Είσαι ακόμα πολύ ελκυστική, και... και το ξέρεις.
Χένρι.
Δεν νομίζω ότι καταλαβαίνεις πόσο γλυκός είσαι αυτή τη στιγμή.
Κανείς σύζυγος δεν θα έλεγε κάτι πιο όμορφο στη σύζυγό του για την 25η επέτειο τους.
Φαντάσου, αν πριν από 25 χρόνια δεν φτερνιζόμουν,
δεν θα ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο αυτή τη στιγμή.
- Είσαι; - Ναι, Χένρι.
- Τώρα, ποιος ήταν; - Θα σου πω αύριο.
Δεν πρόκειται να φύγω απ' αυτό το δωμάτιο μέχρι να μου πεις.
Το γνωστό επίμονο αγόρι μου!
Υπόσχεσαι να είσαι λογικός και να μην κάνεις βουνό ένα μικρό εμπόδιο;
- Υπόσχομαι. Έλα. - Λοιπόν, ξέρεις πώς είναι οι γυναίκες.
Έχουμε πάρα πολύ εύκαιρο χρόνο και φανταζόμαστε ότι κάτι έχουμε.
Και δεν αποτελώ εξαίρεση, οπότε πάω στον γιατρό, αυτό είναι όλο.
Αγάπη μου, νοιώθω σαν ανόητος. Τώρα έχω κι εγώ να εξομολογηθώ κάτι.
Πραγματικά ζήλεψα. Μάρθα, για ποιο πράγμα πήγες στο γιατρό;
- Τι τρέχει; - Τίποτα, ειλικρινά.
Άρα γι' αυτό ήρθες στο δωμάτιο. Δεν αισθανόσουν καλά. Είναι σοβαρό;
- Στο λέω, δεν είναι τίποτα. Απλά ζαλάδα. - Αγάπη μου...
Σε παρακαλώ, μου υποσχέθηκες. Έλα, ας χορέψουν.
Μάρθα;
- Τι είπε ο γιατρός; - Άκου, γλυκέ μου.
Αν παίρνω 5 σταγόνες, 3 φορές την ημέρα, και αν δεν ανησυχείς για μένα πάρα πολύ,
θα ζήσουμε μέχρι να γιορτάσουμε τη χρυσή επέτειό μας. Τώρα, έλα. Ας χορέψουμε.
Δεν το ήξερα τότε, αλλά αυτή ήταν η τελευταία μας επέτειος.
Ήταν η τελευταία φορά που χορέψαμε μαζί.
Απέμεναν μόνο μερικοί μήνες για την Μάρθα,
και τους έκανε τους πιο ευτυχισμένους της κοινής ζωής μας.
Εξήντα. Ναι, ήμουν 60.
Ο Τζακ επέμεινε να το γιορτάσουμε,
κι αυτοί είναι οι συγγενείς που ήρθαν να δώσουν στα γενέθλια μια ταραχώδη ευθυμία.
Ξάδελφος Γουίλιαμ, 73.
Θεία Μίνι, που παραδέχτηκε ότι είναι 81.
Η συνολική ηλικία αυτής της σπινθηρίζουσας συνάθροισης ήταν πάνω από 1400 χρόνια.
Πιστεύω ότι ο Τζακ έκανε αυτό το πάρτι επίτηδες,
για να μου θυμίσει ότι συμβάλλω τα 60 μου χρόνια στο σύνολο των 1400.
- Καλημέρα. - Καλημέρα, δεσποινίς Ράλστον.
- Κατέβηκε ο κος Βαν Κλιφ; - Παίρνει το πρωινό του.
Ευχαριστώ.
- Καλημέρα, κε Βαν Κλιφ. - Καλημέρα, δεσποινίς Ράλστον.
Συγνώμη που σε τρέχω αλλά θέλω αυτά τα 2 γράμματα να φύγουν αεροπορικώς στις 9:30.
- Μάλιστα, κύριε Βαν Κλιφ. - Και όταν γυρίσεις απ' το γραφείο,
έλεγξε την αναφορά λευκών ειδών πριν το μεσημέρι επειδή μπορεί να πάω στο Σικάγο.
Πολύ καλά. Τώρα, υπάρχει μόνο ένα μικρό πράγμα.
Είναι...
Να, ένα γράμμα από τον πατέρα σας προς το διοικητικό συμβούλιο συμβούλιο και...
- Προσπαθεί να με υπερκεράσει πάλι; - Είμαι σίγουρη ότι δεν το εννοούσε έτσι.
Τι θέλει; Ζούμε στο ίδιο σπίτι και γράφει επιστολές προς το διοικητικό συμβούλιο.
Τι θέλει να επιβάλει ο κύριος πάλι αυτή τη φορά;
Θέλει το διοικητικό συμβούλιο να του ψηφίσουν μπόνους.
- Ένα μπόνους; - Μου μίλησε χθες.
Εμπιστευτικά, σε περίπτωση που το μπόνους δεν περάσει,
ήθελε να σας πείσω τουλάχιστον να του δίνατε προκαταβολή της μηνιαίας επιταγής.
- Δεν έπρεπε να έρθει σε σένα, δις Ράλστον. - Μα, δεν...
Θα του δώσω ένα μάθημα.
Δις Ράλστον, αν μιλήσεις πάλι με τον πατέρα μου,
πες του ότι θα έπρεπε να ντρέπεται και δεν μπορείς να μου παραδώσεις κανένα μήνυμα.
Μάλιστα, κε Βαν Κλιφ.
- Μα, κύριε Βαν Κλιφ! - Σσσς.
Είναι σε κακή διάθεση;
- Άθλια. - Άκου, δις Ράλστον.
- Θα μου κάνεις μια πολύ μεγάλη χάρη; - Πατέρα;
- Καλημέρα, Τζακ. - Καλημέρα. Θέλω να σου μιλήσω.
Πατέρα!
Άκου μια πολύ αστεία ιστορία. Θα σ' αρέσει πολύ. Θα ξεκινήσει η μέρα σου με γέλιο.
Θα έπρεπε να ντρέπεσαι, να γυρίζεις τέτοιες ώρες, να καταστρέφεις τον εαυτό σου.
- Για πόσο καιρό λες ν' αντέξεις. - Τζακ, μην με μαλώνεις.
- Κάποια μέρα θα καταρρεύσεις. - Δείχνω τόσο άσχημα;
Μοιάζεις με φάντασμα.
Ξέρω ότι έχει δίκιο, Τζακ.
Ξέρω ότι πρέπει ν' αλλάξω την ζωή μου, αλλά αγόρι μου, μπες στη θέση μου.
Είμαι μόνος μου. Είσαι πάντα κάπου μακριά για επαγγελματικούς λόγους.
Και να είσαι μόνος κάθε νύχτα σ' αυτό το μεγάλο σπίτι, δεν ξέρεις πώς είναι.
Ούτε κι εσύ γιατί ποτέ δεν είσαι στο σπίτι.
Αλλά μπορώ να φανταστώ πώς είναι, και Τζακ, είναι φρικτό.
Τώρα αγόρι μου, θέλω να σου μιλήσω.
Δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Δεν πρόκειται να γίνω νεότερος.
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα για μένα να αλλάξω την ζωή μου.
Ξέρεις, Τζακ, όταν ένας άνθρωπος φτάνει... φτάνει γύρω στα 60,
το αίμα δεν ρέει τόσο γρήγορα πια.
Αντί για ένα άγριο ορεινό χείμαρρο, γίνεται ένα ήσυχο μικρό ρυάκι.
Τις προάλλες, όταν καθόμουν εδώ μόνος,
- ξέρεις τι ήθελα να κάνω; - Τι;
Ότι ήθελα να κάτσω σε ωραία, άνετη καρέκλα και να διαβάζω, να διαβάζω, να διαβάζω.
Και γιατί δεν το έκανες;
Η βιβλιοθήκη είναι γεμάτη βιβλία και δεν έχεις διαβάσει κανένα.
Τζακ, τα μάτια δεν αντέχουν πλέον.
Γιατί δεν πας σ' έναν οφθαλμίατρο;
Ναι. Αυτό θα μπορούσε να γίνει, ναι. Θα μπορούσε να γίνει.
Αλλά...
Από την άλλη, τι λες για την ιδέα να έχω...
Να, κάποιου είδους αναγνώστη; Κάποιον με ευχάριστη φωνή, ωραία προφορά...
Ξέρω ακριβώς τι θέλεις.
Κάποιον από τους ήσυχους τύπους απ' το Γέιλ και το Χάρβαρντ. Είναι εύκολο να βρούμε.
Έλα, ποια είναι;
- Τζακ, έχεις το πιο καχύποπτο μυαλό. - Έλα. Πόσο χρονών είναι;
Κοίτα...
Είναι ασυνήθιστα ενήλικη γυναίκα.
Την συνάντησα στου Γουίλσον Γουέδερμπι. Ήταν αναγνώστριά του.
Το όλο θέμα μού φαίνεται λίγο παγίδα.
Τζακ, γιατί θες να στερήσεις από τον πατέρα μια μικρή πολιτιστική ευχαρίστηση;
Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο αξιοπρεπές και σπιτικό και να κάθεσαι μπρος στο τζάκι,
και να μου διαβάζει κάποιος ένα ωραίο βιβλίο. Κάτι αξιόλογο.
Κάτι...
Πατέρα, η τελευταία σκέψη της ήταν ότι θα πρέπει να είσαι ευτυχισμένος,
και της υποσχέθηκα ότι θα το κάνω.
Άρα, αν θες αυτή τη νεαρή κοπέλα να σου διαβάζει, εντάξει και με μεγάλη μου χαρά.
Όχι, δεν μπορώ να το κάνω.
Όταν ένας άνθρωπος φτάνει στα 60, η ζωή του...
Δεν τέλειωσε, πατέρα. Δεν χρειάζεται να τελειώσει.
Αν ένας άνδρας είναι μόνος και νιώθει ότι θέλει, εννοώ...
- Εννοείς τη θηλυκή συντροφιά; - Είναι φυσικό.
Αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να βρεις κάποια πιο κοντά στην ηλικία σου.
- Ίσως. - Όχι μια κοπέλα στα...;
Είκοσι τέσσερα.
- Λοιπόν, είναι λίγο δυσανάλογο. - Φοβάμαι πως ναι.
Αλλά απ' την άλλη αν βρεις μια καλλιεργημένη γυναίκα...
Σωστά. Κάποια με πραγματική αξιοπρέπεια;
- Μια γυναίκα περίπου 50 ή 51. - Ή 52 ή 53, ή ακόμη και 55.
Κάπως έτσι, ναι.
Τζακ, το μέλλον μου φαίνεται αρκετά καταθλιπτικό.
Κε Βαν Κλιφ, σαν θέλουν στο τηλέφωνο, κύριε.
Εμπρός.
Τι;
Μια στιγμή.
Είναι για σένα, "ζουζουλίνο".
Καθώς ο άνθρωπος μεγαλώνει, το φαρμακείο του αυξάνεται.
Αυτό είναι το δικό μου στα 70.
Αλήθεια, δεν είναι κάτι ν' ανησυχείτε, αλλά παρακαλώ κα Βαν Κλιφ...
Ξέρω, αλλά ήταν τα 70α γενέθλιά του χθες.
Δεν μου έκανε η καρδιά να μην τον αφήσω να τα γιορτάσει.
Δεν θέλω να πάω στο συμπόσιο και να τον αφήσω μόνο.
- Θα μπορούσα να μείνω εγώ. - Όχι, όχι, δεν πειράζει κι αν φύγετε.
Μάλιστα, όσοι λιγότεροι γύρω του, τόσο καλύτερα.
Κοιτάξτε κε Βαν Κλιφ, συγνώμη που σας ξυπνάω αλλά πρέπει να γίνει.
- Τώρα, ανοίξτε το στόμα σας, παρακαλώ. - Φύγε, φύγε. Κι άσε με ήσυχο.
Τι ήταν αυτό το όνειρο τελικά; Πέρναγα τόσο ωραία!
- Απλά ανοίξτε το στόμα σας. - Τι ήταν τελικά;
Ναι!
Η πόρτα άνοιξε κι ένας άνδρας βγήκε από μια βάρκα με κουπιά.
Είπε, " Χένρι,"
"ήρθα να σε πάω σε ένα ταξίδι απ' το οποίο δεν θα επιστρέψεις ποτέ".
Σας παρακαλώ, μην αναστατώνεστε.
Και του απάντησα, "Καλέ μου φίλε,"
"αν είναι να κάνω τέτοιο ταξίδι, θα είναι σε καμπίνα πολυτελείας,"
"κι όχι σε μια άθλια βάρκα με κουπιά που δεν έχει ούτε μπαρ".
- Οπότε τον πέταξα έξω, τη βάρκα και όλα. - Ωραία! Ωραία!
Και τι νομίζεις ότι έκανε;
Επέστρεψε με ένα μεγάλο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο,
που επέπλεε σε έναν ωκεανό από ουίσκι και σόδα.
Και αντί για φουγάρα,
υπήρχαν μεγάλα, μαύρα πούρα.
Και πάνω από το μπαρ, καθόταν σε μια σωσίβια λέμβο,
η πιο όμορφη ξανθιά,
φορώντας μια εμφάνιση "Εύθυμης Χήρας".
Βούτηξε στο ουίσκι και κολύμπησε δίπλα στο κομοδίνο μου.
"Χένρι", είπε, "τι λες για ένα χορό;"
Και ο άνθρωπος από το σκάφος έβγαλε ένα ακορντεόν από την τσέπη του,
και έπαιξε "Το Βαλς της Εύθυμης Χήρας".
Το κορίτσι άπλωσε τα χέρια της,
και άρχισε να χορεύει.
Λοιπόν, μ' αυτόν να παίζει κι αυτήν να χορεύει,
και με μένα μέσα στο ουίσκι ως το λαιμό,
έβαλα τα χέρια μου γύρω από την όμορφη κοπέλα,
και ήμουν έτοιμος να χορέψω μαζί της,
όταν, εσύ απ' όλον το κόσμο, ήρθες και μας διέκοψες. Εσύ. Ναι, εσύ!
- Απλά ανοίξτε το στόμα σας. - Φύγε και πάρε το θερμόμετρο μαζί σου.
- Η βραδινή νοσοκόμα μόλις ήρθε. - Εντάξει.
- Καλησπέρα. - Χαίρετε.
- Πρώτη πόρτα στα δεξιά. - Ευχαριστώ.
Αποκοιμήθηκα και ξαφνικά ξύπνησα από ένα χάιδεμα στο μέτωπό μου.
Άνοιξα τα μάτια μου και ήταν εκεί, να κάθεται στην άκρη του κρεβατιού.
Νέλι Μπράουν, αποκλειστική νοσοκόμα.
Εξοχότατε, μια φορά την βλέπεις και δεν σε νοιάζει αν ήταν αποκλειστική ή όχι.
Τότε έβγαλε ένα θερμόμετρο,
και είπε, "Ανοίξτε το στόμα σας."
Ποιος δεν θα το άνοιγε για την Νέλι;
Και μετά έβαλε το θερμόμετρο,
και η θερμοκρασία μου ανέβηκε στους 43.
Υπάρχει πιο όμορφος θάνατος απ' αυτόν;
Εξοχότατε, αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου.
Και θα ήμουν ευγνώμων αν πατούσατε το κουμπί να τελειώνουμε.
Όχι.
Σίγουρα όχι.
Ελπίζω να μην με θεωρήσετε αφιλόξενο που θα πω...
Συγνώμη, κύριε Βαν Κλιφ, δεν φροντίζουμε τη δική σας κατηγορία ανθρώπων εδώ.
Παρακαλώ, κάντε τις κρατήσεις σας κάπου αλλού.
Κάπου αλλού;
Μα Εξοχότατε, αν περπατήσω στην ρεσεψιόν του άλλου τόπου...
Εννοείς.. επάνω;
Ναι.
Ξέρω τι θα συμβεί.
Ίσως να μην μου επιτρέψουν ούτε να εγγραφώ.
Οι θυρωροί ίσως να μην μ' αφήσουν να μπω μέσα.
Λοιπόν, ποτέ δεν ξέρετε.
Αξίζει να δοκιμάσετε.
Μερικές φορές έχουν ένα μικρό δωμάτιο στο παράρτημα κενό.
Όχι ακριβώς στην ηλιόλουστη πλευρά, και όχι τόσο πολύ άνετα.
Το κρεβάτι μπορεί να είναι σκληρό και...
ίσως να περιμένετε εκατοντάδες χρόνια μέχρι να σας βάλουν στο κεντρικό κτίριο.
Κοιτάξτε, δεν βλάπτει να δοκιμάσετε.
Και τελικά, ίσως ρωτήσουν για εσάς μεταξύ των κατοίκων στο κεντρικό κτίριο.
Θα βρείτε πολλούς ανθρώπους που θα σας δώσουν καλή σύσταση. Πάντα βοηθάει.
Για παράδειγμα, υπήρχαν... αρκετές νεαρές κυρίες.
- Τι μ' αυτές; - Λοιπόν, μερικές μπορεί να είναι εκεί.
Και απ' ότι μπορώ να καταλάβω, τις κάνατε όλες πολύ ευτυχισμένες.
Είμαι σίγουρος ότι θα ήθελαν κι αυτές να σας δουν ευτυχισμένο.
Και ο παππούς σας.
Ναι!
- Ο παππούς! - Δεν νομίζετε ότι θα σας περιμένει;
- Ίσως να περιμένει. - Σίγουρα περιμένει.
Και όχι με ρόπαλο του μπέιζμπολ.
Και αν όλοι αποτύχουν, υπάρχει ακόμα κάποιος άλλος.
Ναι.
- Εκεί είναι. - Και θα συνηγορήσει για εσάς.
Το πιστεύετε;
Το ξέρετε ότι θα συνηγορήσει.
Ναι, κε Βαν Κλιφ.
Θα το έλεγα ότι έχετε την ευκαιρία. Μια πολύ καλή ευκαιρία.
Τέλος πάντων, αξίζει να δοκιμάσετε.
- Αντίο. - Αντίο, Εξοχότατε, και σας ευχαριστώ.
Καλή τύχη.
Θα την χρειαστώ.
- Κάτω; - Όχι.
Επάνω.
Απόδοση & επιμέλεια υποτίτλων: (Magico.info Team) zachs75